SERİ: Görünür Çocuklar BÖLÜM 10: Sessiz Parantez
Yaş Grubu:
10 – 14 yaş arası çocuklar için uygundur.
Bu yaş grubu, boşluk, görünürlük ve duyguların ifade edilmesi temalarını kavrayabilir.
Aynı zamanda öğretmenler ve veliler için empati ve pedagojik farkındalık geliştiren bir örnek sunar.
O sabah Elif Öğretmen defterleri kontrol ederken durdu. Zeynep’in sayfasında tek bir satır vardı:
“Bugün kendimi böyle hissediyorum: ( )”
Parantez açıktı ama içi boştu. Ne bir kelime, ne bir çizim… Sadece iki kıvrım, birbirine bakan iki sessizlik.
Elif Öğretmen bu satıra uzun süre baktı. Zeynep pencereden dışarı dalmıştı. “Parantezin içi neden boş?” diye sordu. Zeynep omuz silkti. “Çünkü ne hissettiğimi bilmiyorum.” Bu cevap, öğretmenin kalbine dokundu. Çünkü bazen bir çocuk, hissettiğini bile hissedemezdi.
O gün sınıfta “Sessiz Parantez Günü” başladı. Herkes bir parantez çizecek, içine ister kelime ister çizim isterse hiç bir şey koymayacaktı. Çünkü bazen görünürlük, yazmak değil, yazamamaktır.
Mina: “(kırgın)”
Rüzgar: “(yorgun ama umutlu)”
Ali: “(görünmek istiyorum)”
Can sadece parantez çizdi: “Henüz bilmiyorum.”
Zeynep yine boş bıraktı ama altına yazdı: “Belki biri fark eder.”
Elif Öğretmen tahtaya büyük bir parantez çizdi. “Bu bizim sınıf parantezimiz,” dedi. Her gün biri içine bir şey bırakacaktı. Mina küçük bir kalp çizdi. Rüzgar bir bulut… Zeynep katlanmış bir kâğıt bıraktı. Kimse açmadı ama herkes hissetti: o kâğıt görünmeyen bir sesin işaretiydi.
Parantez, sınıfın ortasında bir boşluk değil, bir alan oldu. Çocukların nefes alabildiği, yargılanmadan var olabildiği bir yer. Çünkü bazen görünür olmak için konuşmak gerekmez; sadece bir parantez çizmek yeter.
Bir gün tahtada şu cümle belirdi:
“( ) ← Bu, bugün hissettiğim şeyin şekli.”
Altına kimse imza atmamıştı. Ama herkes bir an durdu. Çünkü o boşluk, birçok çocuğun içinden geçmişti. Mina fısıldadı: “Ben de bazen böyleyim.” Rüzgar: “Benim de içim bazen boş gibi.” Zeynep başını eğdi. “Ben yazmadım ama yazabilirdim.”
O hafta “Parantez Günlüğü” başladı. Çocuklar haftada bir kez parantez çiziyor, içine bir şey bırakıyordu. Zeynep yazdı:
“( ) ← Bu boşluk artık beni korkutmuyor. Çünkü içine ne koyacağımı ben seçiyorum.”
Sınıfın panosuna şu cümle asıldı:
“Boşluk, eksiklik değil. İçine ne koyacağını seçme hakkıdır.”
Ve o gün, görünmeyen bir boşluk, görünür bir alana dönüştü.
02.04.2026
Mesime Elif Ünalmış
Yorumlar
Yorum Gönder
Merhaba sevgili okuyucular, paylaştığım hikayeler ve yazılar hakkındaki düşüncelerinizi çok merak ediyorum! Yorumlarınız benim için çok değerli. Lütfen görüşlerinizi ve önerilerinizi paylaşmaktan çekinmeyin. Hep birlikte daha güzel bir topluluk oluşturalım! ✍️