Ana içeriğe atla

📖🌬️ SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 17

Mesime (Elif ) Ünalmış
📖🌬️ SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 17


🍃📜 Rüzgârın Defteri – Uçup Gitmeyen Hatıralar

Sessiz Taşlar Vadisi'nden ayrılan Elif, bu kez rüzgârın peşine düştü. Gün boyunca ağaçların arasında dolaşan hafif esinti, sanki görünmeyen satırlar yazıyordu. Kurumuş yapraklar havalanıyor, sonra yeniden yere düşüyordu. Elif, rüzgârın yalnızca esmediğini; gördüğü, duyduğu ve hatırladığı her şeyi taşıdığını hissetmeye başladı.

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 17 Rüzgârın Defteri

Elif, vadinin sessizliğini geride bırakıp dar bir patikadan ilerledi.
Hava sakindi.
Ama dalların arasında dolaşan hafif bir rüzgâr vardı.
Bu rüzgâr diğerlerinden farklı görünüyordu.
Nereye dokunsa küçük yapraklar havalanıyordu.
Elif bir yaprağı yakaladı.
Yaprağın üzerinde hiçbir yazı yoktu.
Ama ona baktığında eski görüntüler hissetti.
Yağmur günleri...
Gür akan dereler...
Kuş sesleri...
Sanki rüzgâr bütün hatıraları görünmez bir deftere kaydediyordu.
Bir anda esinti güçlendi.
Ve kulağına tanıdık bir fısıltı ulaştı:
“Hatırlanan hiçbir şey kaybolmaz.
Rüzgâr onları taşımaya devam eder.”
Elif gökyüzüne baktı.
Uçan yapraklar uzaklaşırken, ormanın hikâyelerinin hâlâ yaşamaya devam ettiğini anladı.

Mesime Elif Ünalmış 

Yorumlar

Yorum Gönder

Merhaba sevgili okuyucular, paylaştığım hikayeler ve yazılar hakkındaki düşüncelerinizi çok merak ediyorum! Yorumlarınız benim için çok değerli. Lütfen görüşlerinizi ve önerilerinizi paylaşmaktan çekinmeyin. Hep birlikte daha güzel bir topluluk oluşturalım! ✍️

Bu blogdaki popüler yayınlar

Mesime (Elif ) Ünalmış
KIRILMADAN GÜÇLENMEK   5. Bölüm – Sessizden Söze: Duygularla Var Olmak   Hazal sabah kahvesini içerken pencereye baktı. Camın buğusuna parmağıyla bir çizgi çekti, sonra sildi. İçinde bir şeyler birikmişti ama ne olduğunu tam adlandıramıyordu. Annesinin sesi yankılandı zihninde: “Bazı şeyleri içine at, evin huzuru bozulmasın.” Bu cümle yıllardır onunla birlikteydi. Ama artık başka bir yerdeydi. Sessizlik, huzur değil, eksiklik getiriyordu. Duygularını tanımak, ifade etmek, kendini anlatmak istiyordu. Ama bunu nasıl yapacağını hâlâ tam bilmiyordu. Eşiyle olan ilişkisi zamanla bir sessizlik yarışına dönüşmüştü. Konuşmalar yüzeysel, duygular eksikti. Hazal, onunla değil, onun varlığının içinde yankılanan sessizlikle mücadele ediyordu. Çünkü baskı her zaman bağırarak gelmezdi. Bazen bir suskunluk, bazen bir “ne gerek var” cümlesi, bazen bir göz devirmeydi. Hazal, bu görünmez baskının içinde kendi sesini arıyordu. Her geçen gün biraz daha içine çekiliyor, ama bir yandan da...
Yorum Gönder
Read more »

KAVRAMSAL ÖYKÜLER

Mesime (Elif ) Ünalmış
  Yaş Sınırı: Genel İzleyici (Tüm yaş grupları için uygundur)   Sevgi Dilek, henüz 1. sınıfa gidiyordu. Sapsarı saçları ve mavi gözleriyle çok sevimliydi. Dilek, okulun açılmasıyla yeni arkadaşlar edinmiş ve okuluna iyice alışmaya başlamıştı. Yeni şeyler öğrenmek onu heyecanlandırıyordu. Okulu çok seviyordu ve arkadaşlarını da çok değerli buluyordu. Ancak en çok arkadaşı Semra'yı seviyordu. Semra'nın babası öğretmen olduğu için başka bir okula tayin olmuştu ve Semra'dan ayrılmak zorunda kaldı. Dilek bu duruma çok üzülmüştü. Ancak annesi durumu kabul etmesi için Dilek'i karşısına alarak durumu izah etti. Annesi, Dilek'in dilediği zaman Semra'yı arayabileceğini söyledi. Dilek bunun üzerine çok sevindi. O günden sonra bütün dikkatini okula vererek yeni şeyler öğrenmeye devam etti. Aradan geçen zaman içinde arkadaşlarını aramayı da ihmal etmedi. Dilek, yeni arkadaşlar edinmeye ve sınıfında daha aktif olmaya devam etti. Semra'yla da sık sık telefonla konuşarak ...
Yorum Gönder
Read more »

Hatay Depreminin İkinci Yıldönümü: Yıkımın ve Umudun İzleri

Mesime (Elif ) Ünalmış
  Hatay'da depremin üzerinden iki yıl geçti. Ancak, bu doğal afetin açtığı yaralar hala sarılmayı bekliyor. Depremzedeler, yaşadıkları acıları ve çaresizlikleri unutamıyor. Onların hikayeleri, bizlere dayanışmanın ve insanlığın önemini hatırlatıyor. Depremde evlerini, sevdiklerini kaybeden insanlar, yeni bir hayat kurma çabası içinde. Bu zorlu süreçte, birbirlerine destek olarak ayakta kalmaya çalışıyorlar. Her şeye rağmen umutlarını yitirmeyen depremzedeler, yarınlara daha güçlü bakma arzusu taşıyor. Depremin getirdiği yıkımın ardından, hayatlarını yeniden inşa etmeye çalışan bu insanların sesine kulak vermek ve onların yaşadığı zorlukları anlamak, hepimiz için bir sorumluluk. Bir daha bu acıların yaşanmaması için, toplum olarak bilinçli ve duyarlı olmalıyız. Bu yıldönümünde, depremzedelerin acılarını ve çaresizliklerini unutmamak için bir kez daha hatırlatmak istiyoruz: Yaşananlardan ders çıkararak, gelecekte daha sağlam adımlar atmalıyız. Bu süreçte en önemli şey, dayanışma v...
Yorum Gönder
Read more »