Arda, kalabalıklar içinde yalnız kalmayı erken yaşta öğrendi. Evde herkes vardı ama kimse birbirine dokunmuyordu. Babası işten yorgun dönerdi, annesi sessizce sofrayı kurardı, kardeşi Emir oyuncaklarıyla kendi evreninde yaşardı. Cümleler kısa, gözler yorgundu. Bu evde kelimeler değil, sessizlik yankılanırdı. Arda, bu sessizliğin içinde büyüyordu.
Bir akşam, yemek masasında televizyon açıldı. Haberlerde gençlerin “şımarıklığı” konuşuluyordu. Babası, “Bunlar hep sosyal medya yüzünden,” dedi. “Herkes kendini bir şey sanıyor.” Arda, çatalını bıraktı. “Belki de herkes bir şeydir,” dedi. Sessizlik ağırlaştı. Annesi başını eğdi. Emir, tabağındaki pirinçleri saymaya devam etti. Babası ise sadece ekrana bakıyordu. O an Arda, bu evdeki en yüksek sesin sessizlik olduğunu fark etti.
Odasına çekildi. Pencereden dışarı baktı. Karşı apartmanın balkonunda bir çocuk tek başına oturuyordu. Elinde telefon, gözlerinde boşluk… Arda, o çocuğun kendisi olduğunu düşündü. Çünkü yalnızlık, sadece kimsenin olmaması değildi. Yalnızlık, anlatacak çok şeyin olup da dinleyecek kimsenin olmamasıydı.
O gece defterine bir cümle yazdı: “Yalnızlık, biriktikçe ağırlaşır. Ve biz, sırtımızda görünmeyen çuvallarla yürüyoruz.” Bu cümle, onun içindeki yükün ilk yankısıydı. Artık sadece sistemle değil; kendi içindeki sessizlikle de yüzleşmesi gerekiyordu. Çünkü bazen en kalın duvar, insanın kendi evinde örülürdü.
Ertesi gün Arda, platformda yeni bir başlık açtı: “Yalnızlık Biriktirenler.” Altına sadece bir cümle yazdı: “Hiç kimseye anlatamadığınız bir duyguyu buraya bırakın.” İlk saat sessizlikti. Sonra bir mesaj geldi: “Annemle aynı evdeyiz ama üç gündür tek kelime etmedik.” Ardından bir diğeri: “Babamla aynı odadayız ama birbirimizi tanımıyoruz.” Ve sonra kelimeler aktı, bir nehir gibi. Her biri başka bir yalnızlığın yankısıydı.
Arda, bu mesajları okudukça kendi yalnızlığının sadece kendine ait olmadığını fark etti. Bu, bir kuşağın ortak sessizliğiydi. Herkes bir şeyler biriktiriyordu: söylenemeyen cümleler, bastırılan öfkeler, görülmeyen başarılar, duyulmayan çığlıklar… Ve bu birikim, gençliği içten içe çürütüyordu.
Bir genç şöyle yazdı: “Benim odamda internet yok. Ama yalnızlık her yerde çekiyor.” Bu cümle Arda’nın içine işledi. Çünkü yalnızlık, gerçekten de sinyal gücünden bağımsızdı. Ve bazen en güçlü bağlantı, bir yabancının anlayışlı cümlesiydi.
Arda, bu başlığı bir arşive dönüştürdü. “Sessizliğin Haritası” adını verdiği bir sayfa oluşturdu. Türkiye’nin dört bir yanından gelen mesajları şehir şehir işaretledi. Her nokta, bir sessizliğin sesi oldu.
Zeynep, bu haritayı görünce mesaj attı: “Bu harita, bir ülkenin iç sesi gibi.” Arda cevapladı: “Ve biz bu sesi duymamaya devam edersek, gençlik içten içe susmaya devam edecek.” O an ikisi de sustu. Çünkü bazı gerçekler, sadece sessizlikle anlaşılırdı. Ve bazı haritalar, yolları değil; yaraları gösterirdi.
Arda, haritayı tamamladığında bir şey fark etti: En çok işaretlenen şehir, kendi yaşadığı yerdi. Bu bir rastlantı değildi. Bu, içten gelen bir çağrının yankısıydı. O an, kendi evine dönüp bakmaya karar verdi. Ama bu kez sadece gözleriyle değil; kalbiyle bakacaktı.
Bir akşam, sofrada yine sessizlik vardı. Televizyon açıktı. Haberler zamları konuşuyordu. Babası iç çekti. Annesi çay doldurdu. Arda, çatalını bıraktı. “Baba,” dedi. “Benimle konuşur musun?” Babası başını kaldırdı. “Ne oldu?” Arda devam etti: “Ben bazen çok yalnız hissediyorum. Ve bu evde kimseyle konuşamıyorum.” O an masa dondu. Zaman durdu. Sadece kalp atışları vardı.
Annesi gözlerini kaçırdı. Babası sustu. Ama sonra beklenmedik bir şey oldu. Emir konuştu. “Ben de,” dedi. “Ben de yalnızım abi.” Arda, kardeşine baktı. Gözleri doluydu. Babası başını eğdi. “Ben de,” dedi. “Ama nasıl konuşacağımı unuttum.” Bu cümle, evin duvarlarını yıktı. Çünkü bazen bir evin yeniden kurulması için önce sessizliğin yıkılması gerekirdi.
O gece Arda, platformda canlı yayın açtı. Konu: “Aileyle Konuşmak.” Yüzlerce genç katıldı. Herkes kendi hikâyesini anlattı. Biri, annesine ilk kez “seni seviyorum” dediğini yazdı. Bir diğeri, babasıyla ilk kez sarıldığını… Arda, yayının sonunda şunu fark etti: Yalnızlık, paylaşıldıkça çözülmüyordu; dönüşüyordu. Sessizlik, sese; yük, bağa; uzaklık, yakınlığa…
Zeynep yayını izledi. “Sen artık sadece bir genç değilsin,” dedi. “Sen bir yankısın.” Arda cevap verdi: “Ben sadece ilk sesi oldum. Asıl şarkıyı hep birlikte söylüyoruz.” Ve o an, Arda’nın içindeki yalnızlık çuvalı hafifledi. Çünkü artık o yükü tek başına taşımıyordu. Ve bu, gerçek bir başarıydı.
Yalnızlık, sessizlikle büyür; ama bir cümleyle çözülür. Yeter ki biri “ben de” desin.
03.12.2025
Mesime Elif Ünalmış
Yorumlar
Yorum Gönder
Merhaba sevgili okuyucular, paylaştığım hikayeler ve yazılar hakkındaki düşüncelerinizi çok merak ediyorum! Yorumlarınız benim için çok değerli. Lütfen görüşlerinizi ve önerilerinizi paylaşmaktan çekinmeyin. Hep birlikte daha güzel bir topluluk oluşturalım! ✍️