Luna’nın Dokunuşu

 Luna’nın Dokunuşu

Başlangıçta hiç istemiyordu. Evde bir hayvan beslemek… Hele bir kedi… Kendi korkuları vardı, alışkanlıkları vardı. Ama küçük bir çocuğun gözleri bazen dünyayı değiştirebilir. Kızının ısrarları, gözlerindeki o masum özlem, yalnızlığını anlatışı… Bir anne, çocuğunun mutsuzluğuna uzun süre kayıtsız kalamazdı. Sonunda, içindeki tüm tereddütlere rağmen, bir kedi aldı. Luna adını verdiler.  

Luna eve ilk geldiğinde çekingen, ürkekti. Ama kısa sürede evi dolduran neşeye dönüştü. Kızının yalnız oyunlarını paylaştı, gece sessizce yanına sokuldu. O küçük patiler, boşluğu sessizce dolduran yıldızlar gibiydi. Geceleri usulca gelip sarılır, soğuk günlerde içleri ısıtan bir dokunuş olurdu. O küçük canlı, evde hiç duyulmayan bir müziğin notalarını tamamlıyordu.  

Bir gün Luna’yı kucağına aldığında, içindeki eski korkuların kırıldığını hissetti. Sanki yıllardır kilitli bir kapı açılmıştı. Belki sevgi, böyle şeyleri değiştiriyordu. Belki bir küçük patinin dokunuşu, yıllardır içinde sakladığı endişeleri silebiliyordu.  

Sonra Luna hastalandı.  

Kısırlaştırma sonrası her şey ters gitmişti. Küçük bedeni hastalığa yenik düşerken, evin içini endişe sardı. Veterinerde geçen günler, umutla geçen saatler, başucunda bekleyişler… Ama her çabaya rağmen Luna geri dönemedi. Onun gidişi, içimizde sessizce kapanan bir kitap gibiydi—hikayesi yarım kaldı. Evdeki sessizlik, bir fırtınadan sonra kalan durgun deniz gibi ağırdı. Kızı ağladı. O da ağladı. Luna sadece bir evcil hayvan değildi; o artık ailenin bir parçasıydı. Ve bir parçaları eksilmişti.  

Kendi kendine söz verdi: Bir daha evcil hayvan beslemeyecekti. Çünkü bir cana bağlanmanın, sonra onu kaybetmenin acısı çok ağırdı. Kızı da sessizce kabul etti bunu. Ama hayat bazen farklı yollar çizer. Abi-kardeş dayanışması beklenmedik bir şekilde kapıyı çaldı. Bir arkadaşlarının kedisi yavrulamıştı ve bir tanesi artık onların olmuştu. Küçük, boncuk gözlü Carly.  

Carly’nin eve gelişi, geçmişin izlerini sevgiyle kaplayan yeni bir melodi gibiydi. İlk başta kalbi yine tereddütle doluydu. Ama bu sefer farklıydı. O artık kedilere karşı daha duyarlıydı, onları daha iyi anlıyordu. Carly’nin bakışlarında yalnızca merak değil, güven de vardı. Küçük patileri Luna’nın bıraktığı boşluğu usulca doldurdu.  

Bazen hayata karşı verdiğimiz sözler kırılır, çünkü sevgi her zaman yolunu bulur. Ve bazen en büyük korkular, bir çift parlak göz ve sevgi dolu bir kalp sayesinde sonsuza dek kaybolur.  

"Sevgi, bir canın gözlerinde saklıdır; onu gördüğünde, artık eskisi gibi kalamazsın."  

15.05.2025

Mesime Elif Ünalmış