Ana içeriğe atla

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM: KENDİNİ BULMAK

Mesime (Elif ) Ünalmış

 


 ÜÇÜNCÜ BÖLÜM: KENDİNİ BULMAK


Akşam kamp ateşinin etrafında toplanan çocukların yüzlerinde yorgunluk vardı, ama bu yorgunluk öğrenmenin ve keşfetmenin verdiği tatlı bir huzurdu. Gün boyunca karşılaştıkları zorlukları birlikte aşmışlardı sadece teknik değil, duygusal engeller de vardı.  

Sinem Hanım ateşin çıtırtıları arasında çocuklara dönerek sordu:  

"Bugün çok şey yaşadık. Şimdi kendinize bir soruyu sormanızı istiyorum: Bugün ne öğrendiniz?" 

Sofia, ateşin ışığında ellerini dizlerine koyarak derin bir nefes aldı. "Eskiden her şeyi kendim yapmaya çalışırdım,"  dedi. "Ama bugün, bir sorunu çözmek için başkalarının fikirlerine de ihtiyacım olduğunu fark ettim. Birlikte düşününce daha güçlü oluyoruz."

Yanında oturan Emil başını salladı. "Evet, ben de sürekli hızla ilerlemek istiyorum. Ama bazen yavaşlamak ve detaylara bakmak gerekiyor. Bugün bunu öğrendim."  

Li, defterini kapatarak gülümsedi. "Bugün ilk kez gerçekten kendimi duyurdum. Hep sessiz kaldım, çünkü başkalarının daha iyi bildiğini düşündüm. Ama fikrimi söylediğimde herkes dinledi. Bu benim için önemliydi."

Katana, gözlerini gökyüzüne kaldırarak düşündü. "Biz farklıyız… ve bu çok güzel bir şey. Bugün herkesin çalışma stilinin değişik olduğunu gördüm. Ama o farklılıklar bizi tamamlıyor."  

Mahir’in sesi sakindi, ama söyledikleri herkesi etkiledi: "Sorunları çözmek için birbirimizi değiştirmemize gerek yok. Sadece birbirimizi anlamalıyız. Bugün bunu öğrendik." 

Sinem Hanım çocukların yüzlerine tek tek baktı. Her biri bugün sadece bilim veya teknik konular öğrenmemişti kendilerini, birbirlerini ve ekip olmanın gerçek anlamını kavramışlardı.  

Gözlerini çocuklardan kaçırmadan konuşmaya devam etti:  

"Hayatta bazen karanlık anlar yaşarız. Anlamadığımız şeyler, çözemediğimiz sorunlar, bizi zorlayan anlar olur. Ama unutmayın, her karanlık ışığa gebedir. Bugün siz birbirinizi buldunuz. Başta zorlandınız, çekindiniz, hatta bazen yanlış anlaştınız. Ama sonunda hepinizin içindeki ışık parladı. Ve bu ışık, birlikte olduğunuzda daha da güçlü."  


O gece çocuklar sessizce yıldızlara baktılar. Kamp ateşinin yanında, birbirleriyle kurdukları bağın sıcaklığını hissederek uykuya daldılar.  


Yeni bir gün, yeni keşifler onları bekliyordu.  


"Bazı yollar kar."

29.05.2025

Mesime Elif Ünalmış

👉 Sonraki ➡️

https://gezensozcukler.blogspot.com/2025/05/ucuncu-bolum-kendini-bulmak.html




⬅️ Önceki: https://gezensozcukler.blogspot.com/2025/05/dunya-cocuklari-kampta.html⁠� 📚 Seri: https://gezensozcukler.blogspot.com/p/dunya-cocuklari-kampta.html⁠� 👉 Sonraki: https://gezensozcukler.blogspot.com/2025/05/ucuncu-bolum-kendini-bulmak.html⁠�

Yorumlar

Yorum Gönder

Merhaba sevgili okuyucular, paylaştığım hikayeler ve yazılar hakkındaki düşüncelerinizi çok merak ediyorum! Yorumlarınız benim için çok değerli. Lütfen görüşlerinizi ve önerilerinizi paylaşmaktan çekinmeyin. Hep birlikte daha güzel bir topluluk oluşturalım! ✍️

Bu blogdaki popüler yayınlar

Mesime (Elif ) Ünalmış
KIRILMADAN GÜÇLENMEK   5. Bölüm – Sessizden Söze: Duygularla Var Olmak   Hazal sabah kahvesini içerken pencereye baktı. Camın buğusuna parmağıyla bir çizgi çekti, sonra sildi. İçinde bir şeyler birikmişti ama ne olduğunu tam adlandıramıyordu. Annesinin sesi yankılandı zihninde: “Bazı şeyleri içine at, evin huzuru bozulmasın.” Bu cümle yıllardır onunla birlikteydi. Ama artık başka bir yerdeydi. Sessizlik, huzur değil, eksiklik getiriyordu. Duygularını tanımak, ifade etmek, kendini anlatmak istiyordu. Ama bunu nasıl yapacağını hâlâ tam bilmiyordu. Eşiyle olan ilişkisi zamanla bir sessizlik yarışına dönüşmüştü. Konuşmalar yüzeysel, duygular eksikti. Hazal, onunla değil, onun varlığının içinde yankılanan sessizlikle mücadele ediyordu. Çünkü baskı her zaman bağırarak gelmezdi. Bazen bir suskunluk, bazen bir “ne gerek var” cümlesi, bazen bir göz devirmeydi. Hazal, bu görünmez baskının içinde kendi sesini arıyordu. Her geçen gün biraz daha içine çekiliyor, ama bir yandan da...
Yorum Gönder
Read more »

KAVRAMSAL ÖYKÜLER

Mesime (Elif ) Ünalmış
  Yaş Sınırı: Genel İzleyici (Tüm yaş grupları için uygundur)   Sevgi Dilek, henüz 1. sınıfa gidiyordu. Sapsarı saçları ve mavi gözleriyle çok sevimliydi. Dilek, okulun açılmasıyla yeni arkadaşlar edinmiş ve okuluna iyice alışmaya başlamıştı. Yeni şeyler öğrenmek onu heyecanlandırıyordu. Okulu çok seviyordu ve arkadaşlarını da çok değerli buluyordu. Ancak en çok arkadaşı Semra'yı seviyordu. Semra'nın babası öğretmen olduğu için başka bir okula tayin olmuştu ve Semra'dan ayrılmak zorunda kaldı. Dilek bu duruma çok üzülmüştü. Ancak annesi durumu kabul etmesi için Dilek'i karşısına alarak durumu izah etti. Annesi, Dilek'in dilediği zaman Semra'yı arayabileceğini söyledi. Dilek bunun üzerine çok sevindi. O günden sonra bütün dikkatini okula vererek yeni şeyler öğrenmeye devam etti. Aradan geçen zaman içinde arkadaşlarını aramayı da ihmal etmedi. Dilek, yeni arkadaşlar edinmeye ve sınıfında daha aktif olmaya devam etti. Semra'yla da sık sık telefonla konuşarak ...
Yorum Gönder
Read more »

Duygunun Dalgaları Serisi – Bipolar Bozuklukla Bir Yolculuk

Mesime (Elif ) Ünalmış
  Duygunun Dalgaları Serisi – Bipolar Bozuklukla Bir Yolculuk     Giriş – Bir defterin içine düşen yarım cümlelerle başlayan, bir annenin kahkahasıyla taşınan, bir hastalığın gölgesinde büyüyen on bölümlük bir yolculuk. Bu hikâye, bir hastalığın tanımından çok daha fazlasını anlatıyor.   Bipolar bozukluk, tıbbi terimlerle sınırlı kalmıyor burada;   bir genç kadının iç dünyasında dalgalar gibi kabarıyor,   bir annenin kahkahasında yankılanıyor,   bir defterin sayfalarında yarım cümlelerle iz bırakıyor. Duygu, üniversite birincisi, zeki, güzel kalpli bir genç kadın.   Mezuniyetin ardından hayatı bir görevle bölünüyor—nereden geldiği belirsiz, ama onun için gerçek.   “Görev verildi,” diye başlıyor her şey.   “Ülkem çok güzel. Onlara veremem. Onlar beni izliyor.”   Bu cümle deftere düştüğünde saat sabahın üçü.   Gözleri parlıyor, ama uykusuzluktan değil.   İçinde bir şey k...
Yorum Gönder
Read more »