MAHSUM MELEKLER

 

Mahsum  Melekler  

Can henüz ana sınıfına yeni başlamıştı. Sabahın erken saatlerinde kalkmak zor olsa da okul telaşından şikayet etmek aklına bile gelmezdi. Annesi Melis Hanım ise ev, iş ve okul arasında mekik dokuyordu. Can ana sınıfını çok sevmişti; yeni arkadaşlar tanımak onun hoşuna gitmişti. Arkadaşlarıyla bol bol oynuyor, çeşitli etkinlikler yapıyorlardı. Öğretmeni Şahika Hanım, küçük afacanlarla bazen resim çizdirir, bazen şarkılar öğretirdi. Birçok etkinliği birlikte yaparlardı.  

Şahika Öğretmen minik afacanlara bir ödev verdi. Herkesin kendi hikayesini yazmasını istemişti. Afacanlar, bunu nasıl yapacaklarını bilemediklerini söyleyince, Şahika Öğretmen ailelerinden yardım alabileceklerini belirtti. Bunun üzerine çocuklar, heyecanla aileleriyle nasıl bir hikaye yazacaklarını düşündüler. Can, bu konuda biraz daha şanslıydı. Annesi Melis Hanım iyi bir hikaye anlatıcısıydı. Can, akşam yatmadan önce annesinin anlattığı hikayeleri dinlerdi. Ertesi gün, yazdığı hikayeyi öğretmenine okudu. Şahika Öğretmen çok beğenmişti. Sonra tüm çocuklara dönerek herkesin güzel hikayeler yazdığını söyledi. "Aferin!" diyerek defterlerine hem imza hem de yıldız atarak afacanları mutlu etti.  

Can okul çıkışı eve geldiğinde, okulda neler yaptığını büyük bir heyecanla annesine anlatıyordu. Annesi, Can'ı büyük bir keyifle dinlerdi. Can tüm arkadaşlarını çok seviyordu. Ancak Buse'yi daha çok seviyordu. Buse çok akıllı, yetenekli ve çok güzeldi. Sapsarı saçları, yemyeşil gözleri vardı. Dümdüz saçlarının altında parlayan gözleri, onu daha da şirin yapıyordu. Buse çok güzel şarkılar söylüyordu. Can ise Buse ile oynamaktan büyük keyif alıyordu.  

Can, okula herkesten önce gitmek zorunda kalıyordu. Annesi işe gittiği için, onu erken okula bırakıyordu. O gün Buse de okula erken gelmişti. Can kahvaltısını yapıyordu. Kahvaltısını Buse ile paylaşmak istedi. Can, paylaşımcı ve yardımsever bir çocuktu. Buse ile birlikte kahvaltı yaptılar. Ardından birçok arkadaşı geldi. Şahika Öğretmen bütün afacanları bir arada görünce, çocuklara yıl sonu etkinliği için çeşitli görevler verdi. Gösteride tiyatro çalışması da vardı.  

Şahika Öğretmen herkesin rolünü belirlemişti. Buse prenses, Can ise çoban rolündeydi. Herkes kısa sürede rolünü ezberlemişti. Can, annesinin gösteriyi izlemesini çok istiyordu. Ancak Melis Hanım yoğun iş temposundan dolayı izin alamayabileceğini söylemişti. Can'ın yüzü asılmıştı. Annesi, izin almak için elinden geleni yapacağını söyledi. Can, annesine sıkı sıkı sarıldı.  

Büyük gün gelmişti. Hasan, Buse, Olcay ve Umut şiirlerini okumuşlardı. Ancak Melis Hanım ortalıkta yoktu. Şahika Öğretmen tiyatro sahnesini anons ediyordu. Can, perde arkasında seyirci koltuklarına göz attı. Annesini göremeyince içi burkuldu. Tam perdeyi kapatırken, telaşla yer arayan annesini gördü. Can büyük bir sevinçle kavalını eline alarak rolüne geçti. Annesinin gelmesi, Can'ı çok mutlu etmişti. Gösteri harika geçmişti. Perde kapanır kapanmaz Can, koşarak annesine sarıldı. "Nasıl oynadım anne?" diye sordu. Melis Hanım, "Çok güzel oynadın, sen benim küçük kahramanımsın! Seni çok seviyorum," diyerek ona sıkıca sarıldı.  

Bir süre sonra herkes evlerine dağıldı. Can okulda olup biten her şeyi annesiyle paylaşmaya devam ediyordu. En çok Buse'den bahsediyordu. Haftanın sonunda okullar kapandı. Can, Buse'yi çok özleyeceğini söyledi. Annesi ise sadece gülümsemekle yetindi. Tatil boyunca Can İzmir'de kuzenleri ve arkadaşlarıyla vakit geçirdi. Hafta sonları denize giriyorlardı. Eğlenceli bir yazdı.  

Okullar açılınca Can ve arkadaşları yeniden buluştu. Ancak Can tedavi için Ankara'ya gitmek zorundaydı. Derslerini zaman zaman arkadaşlarından alsa da bu yeterli olmuyordu. Bu süreç dördüncü sınıfa kadar devam etti. Annesi, Can'ın zorlandığını fark edince işinden ayrıldı. Onun sağlığıyla ve dersleriyle ilgilendi. Can kısa sürede derslerinde ilerleme kaydetti.  

Bir gün okuldan eve geldiğinde büyük bir heyecanla annesine okulda iş bulduğunu söyledi. Melis Hanım şaşkınlıkla "Ne işi?" diye sordu. Can, "Bundan böyle ben artık Buse'nin korumalığını yapacağım," dedi. Annesi gülümseyerek "Buse'nin neden korunmaya ihtiyacı varmış?" diye sordu. Can ise, sınıftaki tüm erkeklerin Buse'yi koruyacağını söyledi.  

Bir gün Can üzgün bir şekilde eve geldi. Annesi neden üzgün olduğunu sordu. Can, "Buse bugün kaymaklı bisküvi yedi. Herkese verdi ama bana vermedi. Bir pakette on tane vardı ama beni on birinci sıraya koydu. Oysa ben birinci sırada olmalıydım!" diye sitem etti. Annesi ona, Buse’nin iyi bir kız olduğunu ve onu bilerek üzmeyeceğini söyledi.  

Ertesi gün Can okula canı sıkkın bir şekilde gitti. Buse, koşarak yanına geldi. Çantasından bir paket kaymaklı bisküvi çıkarıp Can’a uzattı. "Dün sana kalmadığı için üzüldüğünü fark ettim, özür dilerim," dedi. Can çok sevindi ve Buse’ye teşekkür etti. Ona koruma görevini sürdürmeye devam etti.  

14.05.2025

Mesime Elif Ünalmış 

"Bazı dostluklar küçük bir paylaşımda saklıdır; bazen bir bisküvi, bazen içten bir tebessüm."