KIRILMADAN GÜÇLENMEK
Sessiz Bir “Hayır”: Sınırların Ardındaki Kendilik
KIRILMADAN GÜÇLENMEK
Sessiz Bir “Hayır”: Sınırların Ardındaki Kendilik
“Bazen bir kelime, yılların sessizliğini bozar.”
Hazal o sabah uyandığında, göğsünde tanımlayamadığı bir sıkışma vardı. Sanki gece boyunca kalbinin üzerine görünmeyen bir yük oturmuştu. Gözlerini tavana dikti. Sessizlik hâkimdi ama huzur yoktu. İçinde bir şey kıpır kıpırdı. Bir karar, bir kırılma, bir başlangıç gibi.
Mutfağa geçti. Kahvesini hazırlarken elleri hafifçe titriyordu. Bu titreme korkudan mıydı, yoksa cesaretin ilk kıvılcımı mıydı, ayırt edemiyordu. Bugün bir şey değişecekti. Derinlerde bastırılmış bir ses yükseliyordu: “Artık yeter.”
Eşi, her zamanki gibi, “Bugün annemlere gidelim, sen de yemekleri hazırla,” dediğinde Hazal’ın kalbi bir an duraksadı. Bu cümle, yıllardır duyduğu ama artık taşıyamadığı bir yük gibiydi. Yutkundu. Boğazı düğümlendi. Ama bu kez susmadı.
“Bugün kendime zaman ayırmak istiyorum,” dedi.
Cümle sade ama içindeki fırtınayı durduracak kadar güçlüydü.
Eşi sustu. O an evin havası değişti. Sanki duvarlar bile şaşırmıştı. Hazal’ın sesi, yılların sessizliğini delmişti. Kalbi hızla çarpıyordu. Ellerini masaya koydu, kendini sabitledi. İçinde bir çocuk ağlıyordu: “Beni neden hep susturdun?” Ama bir kadın da vardı: “Artık seni duyuyorum.”
Gün boyunca geçmişi düşündü. Annesinin “Kızım, kırma kimseyi” dediği anları… Öğretmeninin “Sen zaten sessizsin, sen yaparsın” dediği günleri… Her “evet” dediği an, bir parçası eksilmişti. Şimdi o eksilen parçaları geri çağırıyordu.
Defterini açtı. Elini kaleme uzattı.
“HAYIR”
yazdı. Büyük harflerle. Sanki bu kelime, yılların zincirini kırıyordu.
Yazarken gözleri doldu. Çünkü bu kelime sadece bir reddediş değil, bir kabuldü. Kendini kabul. İhtiyaçlarını, sınırlarını, yorgunluğunu… Hepsini.
O gece aynaya baktığında, gözlerinde bir yabancılık vardı. Ama bu yabancı, korkutucu değil; tanıdık bir misafirdi. Belki yıllardır görmediği “gerçek Hazal”dı. Gözleri doldu. Ama bu kez ağlamaktan utanmadı. Çünkü bu gözyaşları bir teslimiyet değil, bir direnişti.
“Hayır demek, kendime evet demektir,” diye fısıldadı aynaya.
Ve aynadaki kadın, ilk kez ona gülümsedi.
05.10.2025
Mesime Elif Ünalmış
Yorumlar
Yorum Gönder
Merhaba sevgili okuyucular, paylaştığım hikayeler ve yazılar hakkındaki düşüncelerinizi çok merak ediyorum! Yorumlarınız benim için çok değerli. Lütfen görüşlerinizi ve önerilerinizi paylaşmaktan çekinmeyin. Hep birlikte daha güzel bir topluluk oluşturalım! ✍️