KIRILMADAN GÜÇLENMEK 9. Bölüm – Kendi Sesinle Kalmak: Sessiz Gücün Hikâyesi Yayın Tarihi: 11 Eylül 2025 Yazan: Mesime Elif Ünalmış Sabahın ilk ışıkları perdeye vurduğunda Hazal hâlâ uyanıktı. Uyku, artık ona uğramıyordu. Geceler, düşüncelerle dolu bir geçiş alanına dönüşmüştü. Rüya’nın yokluğu evin her köşesinde yankılanıyor; eşinin sessizliği bu boşluğu daha da derinleştiriyordu. Ayrılık kararı alınmıştı. Sessizce, kavgasız, ama kökten. Eşi gitmişti. Bavulunu toplamış, kapıyı sessizce kapatmıştı. Hazal, arkasından bakmamıştı. Çünkü bu gidiş, bir son değil, bir başlangıçtı. Evde yalnız kalmak, ilk başta ürkütücüydü. Ama sonra fark etti: bu yalnızlık, onun sesini daha net duymasını sağlıyordu. Artık kimseye açıklama yapmak zorunda değildi. Kimseye kendini anlatmak, ikna etmek, susmak zorunda değildi. Rüya’nın ardından gelen sessizlik, şimdi başka bir anlam kazanıyordu. Bu sessizlik, Hazal’ın içsel barışının sesi oluyordu. Aileler hâlâ baskı yapıyordu. Telefonlar çalıyordu. “Bu evliliği bitirmeyin,” diyorlardı. “Rüya’nın hatırası için birlikte kalmalısınız.” Hazal, bu cümleleri duydukça içi sıkışıyordu. Çünkü kimse onun ne yaşadığını bilmiyordu. Kimse, geceleri defterine yazdığı cümleleri okumamıştı. Kimse, Rüya’nın son nefesini tutarken onun gözlerine bakmamıştı. Bu evlilik, artık bir yük olmuştu. Ve Hazal, yük taşımak istemiyordu. Yazmaya devam etti. Blogu artık sadece bir anlatı alanı değil, bir direniş alanıydı. Kadınlar yazıyor, anneler yazıyor, kayıplarını anlatıyorlardı. Hazal, bu sesleri okudukça güçleniyordu. Çünkü artık yalnız değildi. Rüya’nın adı, başka hikâyelerde de yankılanıyordu. Ve bu yankı, ona bir topluluk hissi veriyordu. Dayanışma, kelimelerle kuruluyordu. Bir gün, eski bir arkadaşından mesaj geldi: “Senin yazıların sayesinde kendi hayatımı sorgulamaya başladım. Güçlü kalmak ne demekmiş, şimdi anlıyorum.” Hazal bu mesajı okurken ağladı. Çünkü artık yazdıkları sadece bir terapi değil, bir dönüşümdü. Ve bu dönüşüm, onun içinden başlayıp başkalarına ulaşıyordu. Hazal, evin içinde yalnızlığın sesini dinlemeyi öğrendi. Rüya’nın odasına artık daha sık giriyordu. Oyuncaklar yerli yerindeydi, kitaplar rafta diziliydi, küçük bir defter hâlâ yastığın altında duruyordu. O defteri eline aldığında, sayfalar arasında Rüya’nın çizdiği bir resim buldu: bir kadın, elinde kalemle bir dağın tepesinde duruyordu. Altında küçük harflerle yazılmıştı: “Annem güçlü.” Hazal, bu çizime uzun süre baktı. Gözleri doldu ama ağlamadı. Çünkü artık bu gözyaşları, sadece acıdan değil, anlamdan da doğuyordu. Yazılarına daha çok zaman ayırmaya başladı. Kelimeler artık sadece içini dökmek için değil, bir şeyleri inşa etmek için akıyordu. Her yazı, bir tuğla gibiydi. Kendi içsel evini kuruyordu. Bu ev, sessizlikten yapılmıştı ama duvarları dayanışmayla güçleniyordu. Blogundaki yorumlar, mesajlar, paylaşımlar… Hepsi birer ses olmuştu. Ve Hazal, bu seslerin arasında kendi sesini daha net duyuyordu. Ayrılığın ardından gelen özgürlük, ona yeni bir düşünce alanı açtı. Artık ne düşüneceğini değil, ne hissettiğini sorguluyordu. Evlilik boyunca bastırdığı fikirler, şimdi birer birer ortaya çıkıyordu. “Ben kimim?” sorusu, artık bir kriz değil, bir keşifti. Ve bu keşif, onu korkutmuyordu. Çünkü artık yalnızlık, bir tehdit değil, bir alan olmuştu. Yazmak, düşünmek, sessizce var olmak… Bunlar onun yeni ritüelleriydi. Aile baskısı hâlâ sürüyordu. “Bu evliliği kurtarın,” diyorlardı. “Toplum ne der?” Hazal, bu cümleleri duydukça içinden bir direnç yükseliyordu. Çünkü artık toplumun sesi, onun sesinden daha yüksek olamazdı. Rüya’nın kaybı, ona bir şey öğretmişti: hayat, başkalarının beklentileriyle yaşanmazdı. Hayat, kendi sesinle yaşanırdı. Ve Hazal, bu sesi bulmuştu. Bir gün, bloguna şu cümleyi yazdı: “Güçlü kalmak, her şeye rağmen kendi sesini duymaya devam etmektir.” Bu cümle, yüzlerce kez paylaşıldı. Kadınlar, anneler, yalnızlar… Hepsi bu cümlede kendini buldu. Hazal, artık sadece bir yazar değil, bir ses olmuştu. Ve bu ses, susturulamazdı. Hazal, Rüya’nın çizdiği o dağdaki kadın figürünü zihninden çıkaramıyordu. “Annem güçlü” cümlesi, artık sadece bir çocuk cümlesi değil, bir yaşam manifestosu hâline gelmişti. Evin içinde yalnızdı ama bu yalnızlık, onu zayıflatmıyordu. Aksine, her gün biraz daha güçlendiriyordu. Çünkü artık kimseye rol yapmıyordu. Kimseye kendini ispat etmeye çalışmıyordu. Sadece kendisiyle kalıyordu. Ve bu kalış, bir direnişti. Yazdığı son yazı, blogunda en çok okunan içerik oldu. Başlığı şuydu: “Güçlü Kalmak, Sessizce Yeniden Doğmaktır.” Yazıda, Rüya’nın kaybı, eşinin gidişi, aile baskısı ve kendi içsel dönüşümünü anlattı. Ama en çok, kendi sesini nasıl bulduğunu yazdı. “Yıllarca başkalarının sesiyle yaşadım. Şimdi kendi sesimle yürüyorum,” diyordu. Bu cümle, yüzlerce kadının kalbine dokundu. Paylaşıldı, yorumlandı, yankılandı. Hazal artık bir topluluğun parçasıydı. Ama bu topluluk, fiziksel değil, duygusaldı. Kelimelerle kurulmuştu. Sessizlikle büyümüştü. Ve bu topluluk, ona yeni bir yaşam biçimi sundu. Artık yalnızlık, bir eksiklik değil, bir alan olmuştu. Bu alanda yazıyor, düşünüyor, yeniden şekilleniyordu. Sonunda, defterine şu cümleyi yazdı: “Ben artık bir eş değilim, bir anne değilim. Ben, kendimin sesi oldum.” Bu cümle, onun kapanış cümlesiydi. Ama aynı zamanda bir başlangıçtı. Çünkü Hazal artık güçlüydü. Sessizce, derinden, ama sarsılmaz bir şekilde. Rüya’nın çizdiği kadın figürü, artık onun aynasıydı. Dağın tepesinde, elinde kalemle, kendi hikâyesini yazıyordu. Ve bu hikâye, susturulamazdı.

KIRILMADAN GÜÇLENMEK  

9. Bölüm – Kendi Sesinle Kalmak: Sessiz Gücün Hikâyesi  

Sabahın ilk ışıkları perdeye vurduğunda Hazal hâlâ uyanıktı. Uyku, artık ona uğramıyordu. Geceler, düşüncelerle dolu bir geçiş alanına dönüşmüştü. Rüya’nın yokluğu evin her köşesinde yankılanıyor; eşinin sessizliği bu boşluğu daha da derinleştiriyordu. Ayrılık kararı alınmıştı. Sessizce, kavgasız, ama kökten. Eşi gitmişti. Bavulunu toplamış, kapıyı sessizce kapatmıştı. Hazal, arkasından bakmamıştı. Çünkü bu gidiş, bir son değil, bir başlangıçtı.

Evde yalnız kalmak, ilk başta ürkütücüydü. Ama sonra fark etti: bu yalnızlık, onun sesini daha net duymasını sağlıyordu. Artık kimseye açıklama yapmak zorunda değildi. Kimseye kendini anlatmak, ikna etmek, susmak zorunda değildi. Rüya’nın ardından gelen sessizlik, şimdi başka bir anlam kazanıyordu. Bu sessizlik, Hazal’ın içsel barışının sesi oluyordu.

Aileler hâlâ baskı yapıyordu. Telefonlar çalıyordu. “Bu evliliği bitirmeyin,” diyorlardı. “Rüya’nın hatırası için birlikte kalmalısınız.” Hazal, bu cümleleri duydukça içi sıkışıyordu. Çünkü kimse onun ne yaşadığını bilmiyordu. Kimse, geceleri defterine yazdığı cümleleri okumamıştı. Kimse, Rüya’nın son nefesini tutarken onun gözlerine bakmamıştı. Bu evlilik, artık bir yük olmuştu. Ve Hazal, yük taşımak istemiyordu.

Yazmaya devam etti. Blogu artık sadece bir anlatı alanı değil, bir direniş alanıydı. Kadınlar yazıyor, anneler yazıyor, kayıplarını anlatıyorlardı. Hazal, bu sesleri okudukça güçleniyordu. Çünkü artık yalnız değildi. Rüya’nın adı, başka hikâyelerde de yankılanıyordu. Ve bu yankı, ona bir topluluk hissi veriyordu. Dayanışma, kelimelerle kuruluyordu.

Bir gün, eski bir arkadaşından mesaj geldi: “Senin yazıların sayesinde kendi hayatımı sorgulamaya başladım. Güçlü kalmak ne demekmiş, şimdi anlıyorum.” Hazal bu mesajı okurken ağladı. Çünkü artık yazdıkları sadece bir terapi değil, bir dönüşümdü. Ve bu dönüşüm, onun içinden başlayıp başkalarına ulaşıyordu.

Hazal, evin içinde yalnızlığın sesini dinlemeyi öğrendi. Rüya’nın odasına artık daha sık giriyordu. Oyuncaklar yerli yerindeydi, kitaplar rafta diziliydi, küçük bir defter hâlâ yastığın altında duruyordu. O defteri eline aldığında, sayfalar arasında Rüya’nın çizdiği bir resim buldu: bir kadın, elinde kalemle bir dağın tepesinde duruyordu. Altında küçük harflerle yazılmıştı: “Annem güçlü.” Hazal, bu çizime uzun süre baktı. Gözleri doldu ama ağlamadı. Çünkü artık bu gözyaşları, sadece acıdan değil, anlamdan da doğuyordu.

Yazılarına daha çok zaman ayırmaya başladı. Kelimeler artık sadece içini dökmek için değil, bir şeyleri inşa etmek için akıyordu. Her yazı, bir tuğla gibiydi. Kendi içsel evini kuruyordu. Bu ev, sessizlikten yapılmıştı ama duvarları dayanışmayla güçleniyordu. Blogundaki yorumlar, mesajlar, paylaşımlar… Hepsi birer ses olmuştu. Ve Hazal, bu seslerin arasında kendi sesini daha net duyuyordu.

Ayrılığın ardından gelen özgürlük, ona yeni bir düşünce alanı açtı. Artık ne düşüneceğini değil, ne hissettiğini sorguluyordu. Evlilik boyunca bastırdığı fikirler, şimdi birer birer ortaya çıkıyordu. “Ben kimim?” sorusu, artık bir kriz değil, bir keşifti. Ve bu keşif, onu korkutmuyordu. Çünkü artık yalnızlık, bir tehdit değil, bir alan olmuştu. Yazmak, düşünmek, sessizce var olmak… Bunlar onun yeni ritüelleriydi.

Aile baskısı hâlâ sürüyordu. “Bu evliliği kurtarın,” diyorlardı. “Toplum ne der?” Hazal, bu cümleleri duydukça içinden bir direnç yükseliyordu. Çünkü artık toplumun sesi, onun sesinden daha yüksek olamazdı. Rüya’nın kaybı, ona bir şey öğretmişti: hayat, başkalarının beklentileriyle yaşanmazdı. Hayat, kendi sesinle yaşanırdı. Ve Hazal, bu sesi bulmuştu.

Bir gün, bloguna şu cümleyi yazdı: “Güçlü kalmak, her şeye rağmen kendi sesini duymaya devam etmektir.” Bu cümle, yüzlerce kez paylaşıldı. Kadınlar, anneler, yalnızlar… Hepsi bu cümlede kendini buldu. Hazal, artık sadece bir yazar değil, bir ses olmuştu. Ve bu ses, susturulamazdı.

Hazal, Rüya’nın çizdiği o dağdaki kadın figürünü zihninden çıkaramıyordu. “Annem güçlü” cümlesi, artık sadece bir çocuk cümlesi değil, bir yaşam manifestosu hâline gelmişti. Evin içinde yalnızdı ama bu yalnızlık, onu zayıflatmıyordu. Aksine, her gün biraz daha güçlendiriyordu. Çünkü artık kimseye rol yapmıyordu. Kimseye kendini ispat etmeye çalışmıyordu. Sadece kendisiyle kalıyordu. Ve bu kalış, bir direnişti.

Yazdığı son yazı, blogunda en çok okunan içerik oldu. Başlığı şuydu: “Güçlü Kalmak, Sessizce Yeniden Doğmaktır.” Yazıda, Rüya’nın kaybı, eşinin gidişi, aile baskısı ve kendi içsel dönüşümünü anlattı. Ama en çok, kendi sesini nasıl bulduğunu yazdı. “Yıllarca başkalarının sesiyle yaşadım. Şimdi kendi sesimle yürüyorum,” diyordu. Bu cümle, yüzlerce kadının kalbine dokundu. Paylaşıldı, yorumlandı, yankılandı.

Hazal artık bir topluluğun parçasıydı. Ama bu topluluk, fiziksel değil, duygusaldı. Kelimelerle kurulmuştu. Sessizlikle büyümüştü. Ve bu topluluk, ona yeni bir yaşam biçimi sundu. Artık yalnızlık, bir eksiklik değil, bir alan olmuştu. Bu alanda yazıyor, düşünüyor, yeniden şekilleniyordu.

Sonunda, defterine şu cümleyi yazdı:  

“Ben artık bir eş değilim, bir anne değilim. Ben, kendimin sesi oldum.”

Bu cümle, onun kapanış cümlesiydi. Ama aynı zamanda bir başlangıçtı. Çünkü Hazal artık güçlüydü. Sessizce, derinden, ama sarsılmaz bir şekilde. Rüya’nın çizdiği kadın figürü, artık onun aynasıydı. Dağın tepesinde, elinde kalemle, kendi hikâyesini yazıyordu. Ve bu hikâye, susturulamazdı.

11.10.2025

Mesime Elif Ünalmış