Bölüm 10 – Karanlıkta Parlayan Sesler: Cesaret Gecesi ve Korku Merdiveni

 

Bölüm 10 – Karanlıkta Parlayan Sesler: 

Cesaret Gecesi ve Korku Merdiveni  

Gülce’nin “Karanlıktan Korkuyorum” Cümlesiyle Başlayan Işık  

Yaş Grubu: 7+ (Duygularını tanımaya başlayan çocuklar için)

Sınıfta heyecanlı bir gece planlandı: “Cesaret Gecesi.”  

Işıklar kapanacak, çocuklar sırayla bir fenerle kendi korkularını anlatacaktı.  

Ortaya küçük bir çadır kuruldu.  

Herkes içine girip bir “korku anısı” paylaşacaktı.  

Gülce’nin kalbi hızla atıyordu.  

Karanlık, yalnızlık, fenerin titrek ışığı…  

İçinden bir ses “Yapamazsın,” diyordu.  

Ama başka bir ses fısıldıyordu:  

“Denemeye değer.”

Zeynep çadıra girdi:  

“Ben yükseklikten korkuyorum,” dedi.  

Ali: “Ben yalnız kalmaktan.”  

Sıra Gülce’ye geldiğinde adımları yavaşladı.  

Elif Öğretmen göz kırptı:  

“Hazır değilsen bekleyebilirsin,” dedi.  

Ama Gülce başını salladı.  

“Denemek istiyorum,” dedi.

Çadıra girdi.  

Feneri yaktı.  

Yüzü aydınlandı.  

Sesi neredeyse bir fısıltıydı:  

“Ben… karanlıktan korkuyorum.  

Ama bu çadırda, fenerle birlikteyim.  

Ve korkum biraz daha küçük gibi.”  

Duygu defterine yazdı:  

“Bugün korkumu söyledim. Sessizce başladım. Ama içimde bir ışık yandı.”

Ertesi gün sınıfta “Cesaret Merdiveni” etkinliği vardı.  

Elif Öğretmen tahtaya bir merdiven çizdi.  

Basamaklar: Endişe, Korku, Deneme, Cesaret, Hafiflik.  

Her çocuk bir basamağa kendi duygusunu yazdı.  

Ali: “Korku – yalnızlık.”  

Zeynep: “Endişe – annem geç kalınca.”  

Gülce “Deneme” basamağına bir yıldız çizdi.  

Yanına yazdı:  

“Karanlığa girdim. Fenerle birlikteydim. Korkum biraz küçüldü.”

Öğretmen Elif tahtaya yazdı:  

“Cesaret, korkunun yokluğu değil; korkuya rağmen adım atmaktır.”  

Sonra dedi ki:  

“Bugün bir korkunu tanı ve ona bir adım at.”  

Gülce defterine yazdı:  

“Korkumu tanıdım. Adı karanlıktı. Ama fenerle yürüdüm. Cesaretim büyüdü.”

Günün sonunda herkes kendi “Cesaret Merdiveni”ni çizdi.  

Gülce’nin merdiveninde en üstte şunlar yazıyordu:  

“Korktum ama denedim. Artık daha güçlüyüm.”

Haftanın son etkinliği: “Duygu Mikrofonu.”  

Ortada bir mikrofon vardı.  

Her çocuk gelip bir duygusunu paylaşacaktı.  

Ama bu kez sadece cesaret değil, açıklık da gerekiyordu.  

Çünkü bazı duygular fısıltıyla başlar…  

Ama duyuldukça güçlenir.

Ali: “Bazen başarısız olmaktan korkuyorum.”  

Zeynep: “Annemden ayrı kalınca içim sıkışıyor.”  

Gülce mikrofona yaklaştı.  

Kalbi hızlıydı ama sesi netti:  

“Ben… karanlıktan korkuyorum.  

Gece olunca içim daralıyor.  

Ama geçen gün çadıra girdim.  

Fenerle birlikteydim.  

Ve korkum biraz küçüldü.”

Sınıf sessizdi.  

Ama bu sessizlik bir kabuldü.  

Elif Öğretmen tahtaya yazdı:  

“Korkuyu söylemek onu küçültür.  

‘Korkuyorum’ demek, cesaretin sesidir.”

Gülce gülümsedi.  

Korkusu hâlâ vardı.  

Ama artık yalnız değildi.  

Ve bu onu güçlü yapıyordu.  

Duygu defterine yazdı:  

“Bugün ‘korkuyorum’ dedim.  

Karanlık hâlâ orada.  

Ama artık fenerim var.  

Ve sesim de.”

23.12.2025

Mesime Elif Ünalmış 

 Chapter 10 – Voices of Courage in the Dark: Night of Bravery and Steps of Fear  

 Age Group: 7+ (For children beginning to understand their emotions)

The classroom buzzed with anticipation—it was “Night of Bravery.”  

The lights would go out, and each child would step into a small tent to share a personal fear using only a flashlight.  

A cozy corner was set up with a navy-blue tent.  

Inside, one by one, students would whisper their fears.

Gülce’s heart thumped.  

The dark tent… the flickering light… being alone…  

A voice inside her said, “You can’t.”  

But another voice whispered, “You can try.”

Zeynep went first.  

“I’m scared of heights,” she said.  

Ali: “I fear being alone in the dark.”  

Then it was Gülce’s turn.  

Her steps slowed.  

Teacher Elif gave her a gentle nod.  

“If you’re not ready, it’s okay,” she said.  

But Gülce took a breath.  

“I’ll try,” she said softly.

She entered the tent.  

Turned on the flashlight.  

Its glow lit her face.  

Her voice trembled:  

“I… I’m afraid of the dark.  

But here, with this light,  

my fear feels a little smaller.”

Later, in her emotion journal, she wrote:  

“Today I named my fear.  

It started as a whisper.  

But something inside me began to glow.”

The next day, the class gathered for the “Courage Ladder” activity.  

Teacher Elif drew a ladder on the board.  

Each step had a word:  

- Worry  

- Fear  

- Trying  

- Courage  

- Lightness

One by one, the children added their own feelings.  

Ali: “Fear – being alone.”  

Zeynep: “Worry – when my mom is late.”  

Gülce quietly drew a star on the “Trying” step.  

Next to it, she wrote:  

“I entered the dark. I had my flashlight. My fear shrank a little.”

Teacher Elif wrote on the board:  

“Courage isn’t the absence of fear.  

It’s taking a step even when you’re afraid.”

Then she gave them a mission:  

“Today, name one fear—and take one step toward it.”

Gülce wrote in her journal:  

“I met my fear today. Its name was darkness.  

But I walked with my light.  

And my courage grew one step taller.”

At the end of the day, each child drew their own “Courage Ladder.”  

At the top of Gülce’s, it read:  

“I was scared, but I tried.  

And now, I feel stronger.”

On the final day, it was time for the “Emotion Microphone.”  

A real microphone stood in the center of the room.  

Each child would come forward and share one feeling.  

But this time, it wasn’t just about bravery—it was about honesty.  

Because some feelings begin as whispers…  

But grow stronger when heard.

Ali stepped up:  

“Sometimes I’m scared of failing.”  

Zeynep: “I feel afraid when I’m away from my mom.”  

Then came Gülce.  

Her heart raced, but her steps were steady.  

She took a deep breath.

“I… I’m afraid of the dark,” she said.  

“Sometimes, at night, I feel tight inside.  

But the other day, I entered the tent.  

I had my flashlight.  

And my fear felt smaller.”

The room was silent.  

But it was a warm silence.  

Teacher Elif wrote on the board:  

“Saying ‘I’m scared’ doesn’t make you weak.  

It’s the voice of courage.”

Gülce smiled.  

Her fear was still there.  

But she wasn’t alone anymore.  

And that made her strong.

In her journal, she wrote:  

“Today I said ‘I’m scared.’  

The dark is still there.  

But now I have my light.  

And my voice.”

24.12.2025

Mesime Elif Ünalmış