Dokunmanın Derinliği: Hislerin Önemi

Dokunmanın Derinliği: Hislerin Önemi

Korona döneminde Zeynep'in hayatı daha da sessizleşmişti. Görme engelli olduğu için kendini her zaman dokunarak, hissederek ifade etmişti. Ancak bu pandemi, en güçlü bağı olan dokunmayı da elinden almıştı. Sarılmanın, el ele tutuşmanın yerini yalnızlık almıştı. Sevdiklerinden uzak kalmak onu derinden etkilemişti. Bir sabah, pencerenin yanındaki sandalyede oturmuş, bahar rüzgârının içeri dolmasını dinliyordu. Huzurla hissettiği dokular şimdi ona yetmiyor gibiydi; çünkü sarılmanın sıcaklığını özlemişti.

Zeynep telefonunu eline aldı. Ancak aramak istediği en yakın arkadaşı Asya'yı bulması için annesinin yardımına ihtiyacı vardı. Annesi numarayı tuşladı ve telefonu ona verdi. Zeynep, Asya'nın sesi duyulur duyulmaz içini çekti.

Zeynep: "Asya... Seni özledim. Her şeyden çok sana sarılmayı özledim. Ama bir gün tekrar eskisi gibi olur mu? Anneme bile sarılamıyorum artık. Birbirimize yaklaşmaktan bile korkar olduk."

Asya, Zeynep'in sesindeki hüzmü hissediyordu. Uzaktan da olsa onu rahatlatmak istedi.  

Asya: "Zeynep, sarılmak bizim en doğal iletişim biçimimiz. Bilimsel olarak sarıldığımızda oksitosin salgılanır, bizi rahatlatır ve güvende hissettirir. Ama biliyor musun? Sadece fiziksel değil; sevgimizle, sesimizle de bağlarımızı koruyabiliriz. Bu uzaklık geçici, biz hâlâ birbirimize bağlıyız."

Zeynep sessizce dinliyordu, ama Asya'nın söyledikleri yetmiyor gibiydi.  

Zeynep: "Sarılmanın yerini hiçbir şey dolduramaz, Asya. Annem küçüklüğümde bana sarıldığında her şeyin iyi olacağına inanırdım. Ama şimdi o güveni özlüyorum. Gözlerimle göremesem de, ellerimle hissetmek bana güç verirdi. Şimdi ellerim boş."

Asya: "Sen yalnız değilsin, Zeynep. Bu dönem, bize dokunmanın ne kadar kıymetli olduğunu öğretti. Ama biliyor musun, dokunmadan da sevgimizi hissettirebiliriz. Sen her zaman hislerinle güçlü bağlar kuruyorsun. Bu bağları hayal gücünle daha da güzelleştirebilirsin."

Zeynep iç çekti. Eski günlerin sıcaklığı, sarılmanın verdiği huzur aklına geldi. O günlerin özlemi onu daha derinlere çekiyordu.  

Pandemi sona erdiğinde, Zeynep kapıyı açar açmaz annesine sıkıca sarıldı. Tüm korkularını bir kenara bırakarak, elleriyle o güveni yeniden hissetti. O an, uzun süre süren sessizliğin ardından hayata yeniden bağlanmış gibiydi. Annesine sarılırken içinden şunları düşündü:  

Sarılmak, sevginin en güçlü ve en sessiz dili."

Daha sonra Asya ile buluştuklarında birbirlerine sarılmak, yalnız geçen o dönemin tüm acısını dindirdi. İkisinin gözleri dolmuştu, ama bu sefer mutluluk gözyaşlarıydı. Zeynep elleriyle Asya'nın yüzüne dokundu, ona özlemle baktı ve şunları söyledi:  

Zeynep: "Seni dokunarak hissedebildiğim için çok şanslıyım, Asya. Görmediğim dünyayı bana senin gözlerinle gösterdiğin için teşekkür ederim. Ama bir şey öğrendim; sevgiyi sadece görmek değil, hissetmek önemli. Sarılmak bu sevgiyi en güzel şekilde anlatıyor."  

Asya, Zeynep'in bu sözlerinden çok etkilenmişti. Dokunmanın ve hissetmenin bu kadar derin bir bağ kurabileceğini daha iyi anlamıştı.  

"En sessiz ve en güçlü bağ, bir dokunuşta saklıdır."

30.04.2025

Mesime Elif Ünalmış 

Soru ve Cevaplar:

1. Zeynep neden pandemide daha çok yalnızlık hissediyor?  

   Cevap: Pandemi döneminde dokunma ve sarılma gibi alışkanlıklar insanlardan uzaklaştığı için Zeynep kendini daha yalnız hissediyor.  

2. Sarılmanın bilimsel etkisi nedir? 

   Cevap: Sarılmak oksitosin hormonu salgılayarak mutluluk, güven ve huzur hissi sağlar.  

3. Zeynep pandemi sonrası neyi fark ediyor? 

   Cevap: Sarılmanın sadece fiziksel bir hareket değil, sevginin en güçlü ve sessiz ifadesi olduğunu fark ediyor.  

4. Asya, Zeynep’i nasıl teselli ediyor?

   Cevap: Asya, sevginin dokunma dışında da ifade edilebileceğini ve Zeynep’in hayal gücüyle bu bağları koruyabileceğini anlatıyor.  

5. Hikaye dokunmanın önemini nasıl vurguluyor? 

   Cevap: Hikaye, pandemi sürecinde insanların fiziksel bağlarının kesilmesiyle sevginin ve dokunmanın ne kadar temel bir ihtiyaç olduğunu gösteriyor.