10. Bölüm – Karanlıkta Parlayan Sesler: Cesaret Gecesi ve Korku Merdiveni
Yaş Grubu: 7+ (Duygularını yeni tanımaya başlayan çocuklar için)
Sınıfta heyecanlı bir fısıltı vardı—bu gece “Cesaret Gecesi”ydi.
Işıklar kapatıldı. Her çocuk küçük bir çadıra girdi.
Görev: sadece bir el feneriyle, karanlıkta, korkusunu fısıldamak.
Gülce’nin kalbi küt küt atıyordu.
Karanlık çadır… titrek bir ışık… yalnızlık…
Bir ses diyordu: “Yapamazsın.”
Başka bir ses fısıldadı: “Deneyebilirsin.”
Zeynep başladı.
“Ben yüksekten korkuyorum,” dedi.
Ali: “Ben karanlıkta yalnız kalmaktan korkuyorum.”
Sıra Gülce’ye geldi.
Adımları yavaşladı.
Öğretmen Elif ona gülümsedi.
“Hazır değilsen sorun değil,” dedi.
Gülce başını salladı.
“Deneyeceğim,” diye fısıldadı.
Gülce çadıra girdi.
El fenerini yaktı.
Işık yüzünü aydınlattı.
Sesi titriyordu:
“Ben… ben karanlıktan korkuyorum.
Ama bu ışıkla birlikte,
korkum biraz daha küçük hissediliyor.”
Ertesi gün sınıfta “Cesaret Merdiveni” çizildi.
Öğretmen Elif tahtaya bir merdiven çizdi.
Her basamakta bir kelime vardı:
- Endişe
- Korku
- Deneme
- Cesaret
- Hafiflik
Çocuklar duygularını ekledi.
Ali: “Korku – yalnızlık.”
Zeynep: “Endişe – annem geç kaldığında.”
Gülce “Deneme” basamağına bir yıldız çizdi.
Yanına yazdı:
“Karanlığa girdim. El fenerim vardı. Korkum biraz küçüldü.”
Öğretmen Elif tahtaya yazdı:
“Cesaret, korkunun yokluğu değildir.
Korkuya rağmen atılan bir adımdır.”
Sonra bir görev verdi:
“Bugün bir korkuna isim ver—ve ona doğru bir adım at.”
Gülce günlüğüne yazdı:
“Bugün korkumla tanıştım.
Adı karanlıktı.
Ama ışığımla yürümeye başladım.
Ve cesaretim bir basamak yukarı çıktı.”
23.12.2025
Mesime Elif Ünalmış
Yorumlar
Yorum Gönder
Merhaba sevgili okuyucular, paylaştığım hikayeler ve yazılar hakkındaki düşüncelerinizi çok merak ediyorum! Yorumlarınız benim için çok değerli. Lütfen görüşlerinizi ve önerilerinizi paylaşmaktan çekinmeyin. Hep birlikte daha güzel bir topluluk oluşturalım! ✍️