Duygunun Dalgaları
Bipolar Bozukluk
Bölüm 3 – İçimdeki Emir
Önerilen Yaş Grubu: 13+
Yaş Grubu (Türkçe):
13 yaş ve üzeri gençler için uygundur.
Bu bölüm, bipolar bozukluk, gerçeklik algısı, yalnızlık ve içsel çatışma gibi temaları işler. Duygusal farkındalığı gelişmiş genç bireyler için önerilir.
Bir görev verildi. Ama bu kez daha büyük, daha gizli, daha sarsıcıydı.
Duygu defterini açarken elleri titriyordu. Kalemi tutmakta zorlanıyordu ama yazmalıydı. Çünkü bir ses ona bir şey fısıldamıştı. Nereden geldiğini bilmiyordu. Belki bir rüyadan, belki televizyondan, belki sadece zihninin içinden. Ama ona göre gerçekti.
“Görev verildi,” diye fısıldadı. “Ama ben... ben ülkem için yapamam. Onlar bana kızar. Ama ben... ben ülkemden vazgeçemem.”
Fazilet kapının ardında durmuş, kızının sesini dinliyordu. Cümleler eksikti ama duygular netti. Korku, inanç, yalnızlık ve bir tür sadakat.
Odaya girdiğinde Duygu defterine gömülmüştü. Sayfalar dolmuştu. Harfler üst üste binmişti. Ama anlatmak istediği şey açıktı: bir iç savaş, bir görev, bir ülke.
“Tatlım,” dedi Fazilet. “Yine mi yazıyorsun?”
Duygu başını kaldırdı. Gözleri ışıldıyordu. “Biri bana görev verdi,” dedi. “Ama yapamam. Çünkü ülkem... çok güzel.”
Fazilet bu cümleyi daha önce de duymuştu. Ama bu kez daha derindi. Duygu’nun gözlerinde tanıdık ama açıklanamaz bir şey vardı.
“Kim verdi görevi?” diye sordu.
Duygu cevap vermedi. Yazmaya devam etti. Sonra birden durdu. Kalemi yere attı. “Ben yapamam!” diye bağırdı. “Onlar bana kızacak! Ama ben yapamam!”
Fazilet hemen yanına koştu. Sarıldı. “Tamam,” dedi. “Hiçbir şey yapmana gerek yok. Sadece benimle ol.”
Duygu ağladı. Ama gözyaşları sessizdi. İçinden akıyor gibiydi.
“Ben yalnızım,” dedi. “Sen işteyken yalnızım. Onlar geliyor. Beni izliyorlar. Ama sen yoksun.”
Fazilet’in kalbi sıkıştı. “Ben hep buradayım,” dedi. “Senin yanındayım. Her zaman.”
Duygu defterine yazdı:
Görev verildi. Ama ben yalnızım. Fazilet yokken dünya karanlık. Onlar geliyor. Ama ben... ben ülkemden vazgeçemem.
O gün Duygu dışarı çıkmak istedi. Fazilet tereddüt etti ama kabul etti. “Sadece sahile kadar,” dedi. “Benimle birlikte.”
Sahilde yürürken Duygu durdu. Denize baktı. “Ben atlamıştım,” dedi. “Hatırlıyor musun?”
Fazilet başını salladı. “Hatırlıyorum,” dedi. “Ama artık daha güçlüsün.”
Duygu gülümsedi. “Görevim değişti,” dedi. “Artık sadece izlemek. Sadece yazmak.”
Fazilet elini tuttu. “Senin görevin yaşamak,” dedi. “Benimle birlikte olmak.”
Duygu defterine yazdı:
Görev verildi. Ama bu kez başka. Bu kez Fazilet’le birlikte. Bu kez kahkahayla.
O gece Duygu uyuyamadı. Fazilet yanına geldi. Elini tuttu. “Ben buradayım,” dedi. “Senin yanındayım.”
Duygu gözlerini kapattı. “Sen gül,” dedi. “Ben uyurum.”
Fazilet güldü. Sessizce. Ama içten. Duygu uyudu.
Defter açık kaldı. Son cümle yarımdı:
Görev verildi. Ama Fazilet gülünce... görev unutuluyor. Ben... ben sadece kızıyım.
04.12.2025
Mesime Elif Ünalmış
Yorumlar
Yorum Gönder
Merhaba sevgili okuyucular, paylaştığım hikayeler ve yazılar hakkındaki düşüncelerinizi çok merak ediyorum! Yorumlarınız benim için çok değerli. Lütfen görüşlerinizi ve önerilerinizi paylaşmaktan çekinmeyin. Hep birlikte daha güzel bir topluluk oluşturalım! ✍️