Bölüm 8 – Kalp Kumları: Duyguların İzinde Kırılan Kale, Sessiz Kalp ve Cesaretin Cümlesi

Bölüm 8 – Kalp Kumları: Duyguların İzinde  

Kırılan Kale, Sessiz Kalp ve Cesaretin Cümlesi

Yaş Grubu:  

7 yaş ve üzeri (ilkokul öğrencileri için duygusal farkındalık ve ifade becerileri gelişimi)

Sınıfta “Hayal Kaleleri” etkinliği vardı.  

Çocuklar ikili gruplar halinde kumdan kaleler tasarlıyordu.  

Gülce ve Zeynep bir kale inşa etti.  

İçine “güven”, “oyun”, “gülümseme” yazdılar.  

Ali gelip kaleye dokundu. Kale yıkıldı.  

Zeynep bağırdı: “Neden yaptın!”  

Ali güldü: “Sadece oyun!”  

Gülce sessiz kaldı. Ama içinde bir şey kırıldı.  

Kale değil, kalbi…  

Öğretmen Elif tahtaya yazdı:  

“Kırgınlık = Beklenen bir davranışın gerçekleşmemesiyle oluşan içsel üzüntü.”  

Sonra çocuklara sordu:  

“Bugün kalbiniz kırıldı mı?”

Gülce parmak kaldırmadı.  

Ama defterine şunu yazdı:  

“Bugün kalem değil, kale değil… Kalbim kırıldı. Ama kimse fark etmedi.”  

Ertesi gün “Duygu Dalgaları” etkinliği vardı.  

Yere serilen mavi örtü, “Kalp Kumları” adını aldı.  

Üzerine taşlar, deniz kabukları ve duygu kartları yerleştirildi.  

Her çocuk bir dalga seçip duygusunu paylaştı.  

Ali “pişmanlık dalgası”nı aldı.  

Zeynep “öfke dalgası”nı seçti.  

Gülce “kırgınlık dalgası”nı aldı ve yazdı:  

“Kale yıkıldığında kimse bana bakmadı. Ben de oradaydım.”

Öğretmen Elif tahtaya ekledi:  

“Kırgınlık = Sessizce büyüyen bir iç dalga. Fark edilmezse taşar.”  

Sonra sordu:  

“Bugün sizi kim fark etmedi?”  

Gülce parmak kaldırdı:  

“Ben kale yaparken çok mutluydum. Ama yıkıldığında kimse bana ‘üzüldün mü’ demedi.”  

Sınıf sessizleşti.  

Ali başını eğdi.  

Zeynep yaklaştı: “Seni fark etmedim. Özür dilerim.”  

Gülce gülümsedi: “Ben de söyleyemedim. Ama artık dalgamı tanıyorum.”  

Defterine yazdı:  

“Kırgınlık dalgası sessizdi ama güçlüydü. Söyleyince hafifledi.”

Bir sonraki gün “Duygu Cümleleri” günüydü.  

Tahtada üç cümle vardı:  

- “Beni üzdün.”  

- “Seni affediyorum.”  

- “Ben de hata yaptım.”  

Her çocuk bir cümleyi seçip birine söyleyecekti.  

Ama önce “Duygu Aynası”na bakmaları gerekiyordu.  

Gülce aynaya baktı. Kalbi hızlı atıyordu.  

Ali’nin kale yıkma anı gözünde canlandı.  

Zeynep’in bağırışı… Ve kendi sessizliği.

Ali yanına geldi: “Ben pişmanım.”  

Gülce derin bir nefes aldı:  

“Ali… beni üzdün.”  

Sınıf sessizleşti. Ama bu sessizlik bir kutlamaydı.  

Çünkü Gülce ilk kez kırgınlığını dile getirmişti.  

Öğretmen Elif tahtaya yazdı:  

“Kırgınlık dile gelirse iyileşir. ‘Beni üzdün’ demek, hem kendini hem karşındakini özgürleştirir.”  

Zeynep alkışladı. Ali başını salladı.  

Gülce gülümsedi. Kalp Kumları’ndan cesaretle yürüyüp çıktı.  

Defterine yazdı:  

“Bugün ‘beni üzdün’ dedim. Kalbim hafifledi. Kırgınlık artık içimde değil, kelimelerde.”

21.12.2025

Mesime Elif Ünalmış