Bölüm 9 – Gölgeyle Yürümek: Kıskançlık Koridorunda
Gülce
“Ben de Olmak İstiyorum” Cümlesi ve Işığa Dönüşen Duygular
Yaş Grubu: 7 yaş ve üzeri (ilkokul öğrencileri için duygusal farkındalık ve ifade becerileri gelişimi)
Sınıfa yeni bir oyuncak geldi:
Renkli ışıklar saçan bir hikâye projektörü.
Öğretmen Elif, her gün bir çocuğa anlatıcı olma görevi verdi.
İlk gün Zeynep seçildi.
Zeynep ışıkları yaktı, “Ayıcık Ayşe”yi anlattı.
Herkes büyülendi.
Gülce kenarda oturuyordu.
İçinde bir ses vardı: “Ben de istiyorum.”
Ama sonra sustu.
“Zeynep hep seçiliyor,” diye düşündü.
Hayranlık mıydı? Kıskançlık mıydı?
Öğretmen Elif tahtaya yazdı:
“Kıskançlık = Başkasında olanı çok isteyip, kendini eksik hissetmek.”
“Bu duygu seni kötü yapmaz. Tanırsan, yönlendirebilirsin.”
Gülce defterine yazdı:
“Bugün Zeynep çok güzeldi. Ama ben de olmak istedim. İçimde bir ‘ben de’ sesi vardı.”
Sonra öğretmen sınıfa bir koridor çizdi:
Adı “Kıskançlık Koridoru.”
Bir ucunda “İstek”, diğer ucunda “Gölge Duygular” vardı.
Çocuklar bu koridorda yürüyerek duygularını tanıyacaktı.
Gülce yürümeye başladı.
İlk durakta “İstek”: “Ben de anlatmak istiyorum.”
İkinci durakta “Karşılaştırma”: “Zeynep hep seçiliyor.”
Üçüncü durakta “Gölge Duygular”: kıskançlık, kırgınlık, sessizlik…
Öğretmen Elif tahtaya yazdı:
“Kıskançlık, gölge gibi gelir. Ama tanınırsa ışığa dönüşür.”
Görev verdi: “Bugün bir gölge duygunu tanı ve ona isim ver.”
Gülce defterine yazdı:
“Bugün içimde bir gölge vardı. Adı ‘Ben de istiyorum’du. Ama onu saklamadım. Tanıdım.”
Zeynep yanına geldi:
“Yarın sen anlatırsın,” dedi.
Gülce gülümsedi.
Gölge artık bir dilekti.
Ertesi gün “Duygu Cümleleri Tiyatrosu” vardı.
Her çocuk bir cümle yazacak, sahnede söyleyecekti.
Bu kez yarış yoktu. Sadece iç sesin sesi…
Gülce defterine baktı.
Dünkü gölge hâlâ oradaydı.
Ama artık korkutmuyordu.
Kalemini aldı ve yazdı: “Ben de istiyorum.”
Sıra Gülce’ye geldi.
Sahneye çıktı.
Elinde küçük bir kâğıt vardı.
Derin bir nefes aldı.
“Ben de istiyorum,” dedi.
“Ben de hikâye anlatmak istiyorum.
Ben de ışıklı projektörü kullanmak istiyorum.
Çünkü ben de güzel anlatırım.”
Sınıf alkışladı.
Öğretmen Elif göz kırptı:
“Yarın anlatıcı sensin,” dedi.
Gülce’nin içi ısındı.
Kıskançlık artık bir dilek olmuştu.
Ve dilek, cesaretle söylenince ışığa dönüşmüştü.
Defterine yazdı:
“Bugün ‘ben de istiyorum’ dedim. Gölge gitti. Işık geldi. Ve ben parladım.”
22.12.2025
Mesime Elif Ünalmış
Yorumlar
Yorum Gönder
Merhaba sevgili okuyucular, paylaştığım hikayeler ve yazılar hakkındaki düşüncelerinizi çok merak ediyorum! Yorumlarınız benim için çok değerli. Lütfen görüşlerinizi ve önerilerinizi paylaşmaktan çekinmeyin. Hep birlikte daha güzel bir topluluk oluşturalım! ✍️