Duygunun Dalgaları
Bipolar Bozukluk
Bölüm 2 – Sessizliğin İçinden Gelen Ses
Önerilen Yaş Grubu: 13+
Yaş Grubu (Türkçe):
13 yaş ve üzeri gençler için uygundur.
Bipolar bozukluk, içsel çatışma, duygusal dalgalanma ve anne-kız ilişkisi gibi temalar içerdiğinden, duygusal farkındalığı gelişmiş genç bireyler için önerilir.
Evde bir ses eksikti. Fazilet’in kahkahası. Eskiden sabah kahvaltısında, akşam bulaşık seslerinin arasında, hatta Duygu ağladığında bile o kahkaha duyulurdu. Fazilet gülerek ağlardı. Gülerek severdi. Ama artık sessizlik vardı.
Duygu mutfakta oturuyordu. Önünde bir fincan kahve. Gözleri boşluğa dalmıştı. Fazilet karşısına geçti. “Kahveni iç,” dedi. Duygu başını salladı. “İçtim,” dedi. Ama fincan hâlâ doluydu.
“Bugün işe gitmeyeceğim,” dedi Duygu. “Her şey çok hızlı. Her şey çok yavaş. Her şey çok fazla.”
Fazilet cevap vermedi. Sadece izledi. Duygu’nun kelimeleri karışıyordu. Cümleler yarımdı. Ama duygular tamdı.
Duygu bir anda ayağa kalktı. Masadaki tuzluğu fırlattı. Duvara çarptı. Sonra ağladı. Sonra güldü. Sonra sustu.
Fazilet gözlerini kapattı. “Tamam,” dedi. “Geçti.” Ama geçmemişti.
O gün Duygu odasına kapandı. Defterini açtı. Sayfalarca yazdı. Cümleler eksikti. Ama bir şey anlatıyordu. Bir iç savaş. Bir yalnızlık. Bir görev.
Bugün kahkaha yok. Bugün sessizlik var. Fazilet sessiz. Ben gürültülüyüm. Ama içimde.
Fazilet mutfağa gitti. Şarkı söylemeye çalıştı. Ama sesi çıkmadı. Gözleri doldu. Ama ağlamadı. Çünkü Duygu hissederdi.
O gece Duygu yanına geldi. “Sen neden gülmüyorsun?” dedi. Fazilet gülümsedi. “Gülüyorum,” dedi. “İçimden.”
“Ama ben duymuyorum,” dedi Duygu.
“Sen iyileşince duyarsın,” dedi Fazilet. “O zaman daha yüksek gülerim.”
Duygu defterine yazdı:
Fazilet gülmüyor. Çünkü ben kırıldım. Çünkü ben eksildim.
Ertesi gün işe gitmeye çalıştı. Ama geri döndü. “Dayanamadım,” dedi. “Sesler çok fazlaydı. Renkler çok parlaktı.”
Fazilet sarıldı. “Senin hızın başka,” dedi.
“Ben neden böyleyim?” dedi Duygu.
“Senin içindeki dünya başka,” dedi Fazilet. “Senin seslerin başka.”
Duygu defterine yazdı:
Ben başka bir dünyadayım. Fazilet burada. Ama ben orada. Orası karanlık. Ama Fazilet’in sesi ışık gibi.
O gün Fazilet mutfakta küçük bir kahkaha attı. Duygu duydu. Gülümsedi. “Sen yine gülüyorsun,” dedi.
“Sen yanımdasın. O yüzden,” dedi Fazilet.
Duygu defterine yazdı:
Kahkaha geri geldi. Küçük. Ama gerçek. Fazilet gülünce dünya biraz daha yaşanabilir.
O gece Duygu uyuyamadı. Fazilet yanına geldi. Elini tuttu. “Ben buradayım,” dedi.
“Sen gül,” dedi Duygu. “Ben uyurum.”
Fazilet güldü. Sessizce. Ama içten. Duygu uyudu.
Defter açık kaldı. Son cümle yarımdı:
Fazilet gülünce... dünya duruyor. Görev unutuluyor. Ben... ben sadece kızıyım.
05.11.2025
Mesime Elif Ünalmış
Yorumlar
Yorum Gönder
Merhaba sevgili okuyucular, paylaştığım hikayeler ve yazılar hakkındaki düşüncelerinizi çok merak ediyorum! Yorumlarınız benim için çok değerli. Lütfen görüşlerinizi ve önerilerinizi paylaşmaktan çekinmeyin. Hep birlikte daha güzel bir topluluk oluşturalım! ✍️