Duygunun Dalgaları Bölüm 7 – Rüzgârın İçinden Önerilen Yaş Grubu: 13+

🔍 

Duygunun Dalgaları  

Bölüm 7 – Rüzgârın İçinden 

 

Önerilen Yaş Grubu: 13+

 Yaş Grubu (Türkçe):  

13 yaş ve üzeri gençler için uygundur.  

Bu bölüm, mevsimsel duygusal dalgalanmalar, içsel yalnızlık, ebeveyn desteği ve duygusal denge gibi hassas temaları işler. Duygusal farkındalığı gelişmiş genç bireyler için önerilir.

 Age Group (English):  

Recommended for readers aged 13 and up.  

This chapter explores seasonal emotional shifts, inner loneliness, parental support, and the delicate balance of feelings. Suitable for emotionally aware teens and young adults.

 आयु वर्ग (हिंदी):  

13 वर्ष और उससे अधिक आयु के पाठकों के लिए उपयुक्त।  

यह अध्याय मौसमी भावनात्मक बदलाव, आंतरिक अकेलापन, माता-पिता का समर्थन और भावनात्मक संतुलन जैसे संवेदनशील विषयों को छूता है। यह भावनात्मक रूप से जागरूक किशोरों के लिए उपयुक्त है।

Sonbahar geldiğinde Duygu’nun gözleri daha çok uzaklara dalıyordu. Rüzgârın uğultusu, dökülen yaprakların sesi, solgun gökyüzü… hepsi onun içinde bir şeyleri harekete geçiriyordu. Fazilet bunu fark ediyordu. Mevsim geçişleri Duygu’yu hep biraz daha içine çekiyor, biraz daha kırıyordu. Ama sonbahar başka bir şeydi. Sanki Duygu’nun içindeki fırtına bu mevsimde daha çok esiyordu.

Sabahları uyanmak zorlaşıyordu. Duygu yataktan çıkmak istemiyor, kahvaltıya inmiyor, telefonunu sessize alıyordu. Ama Fazilet işe gittiğinde defter açılıyor, sayfalar doluyordu. Cümleler eksik, kelimeler yarım. Ama bir şey anlatıyordu. Bir özlem. Bir korku. Bir bağlılık.

Fazilet işteyken telefon çalıyordu. Duygu arıyordu. Bazen sabah, bazen öğlen. “Neredesin?” diyordu. “Ne zaman geleceksin?” Fazilet sabırla cevap veriyordu. “Buradayım tatlım. Birazdan çıkacağım. Sen nasılsın?”

Duygu cevap vermiyordu. Sadece nefes alıyordu. Sessizce. Ama o sessizlik Fazilet’in kalbini sıkıştırıyordu.

Bugün sonbahar. Gökyüzü gri. Fazilet yok. Ama sesi var. Telefonda. Ama ben... ben yalnızım.

Fazilet öğle arasında dışarı çıkıyor, Duygu’yu arıyordu. “Kahve içtin mi?” diyordu. “Defterine ne yazdın?” Duygu bazen cevap veriyordu, bazen susuyordu. Ama her seferinde “Ne zaman geleceksin?” diyordu.

Fazilet gülümsüyordu. “Az kaldı,” diyordu. “Sen pencereyi aç. Rüzgârı dinle. Ben geliyorum.”

Duygu defterine yazıyordu:  

Rüzgâr Fazilet gibi. Sert ama sıcak. Sonbahar Fazilet gibi. Hüzünlü ama umutlu. Ama ben... ben eksikim.

O gün Duygu dışarı çıkmak istedi. Fazilet işten erken çıktı, birlikte yürüdüler. Parkta oturdular. Duygu sessizdi. Ama gözleri anlatıyordu. Fazilet onun elini tuttu. “Senin mevsimin ne?” diye sordu.

Duygu düşündü. “İlkbahar,” dedi. “Ama ben hep sonbahardayım.”

Fazilet sustu. O cümle kalbine saplandı. Ama yine de gülümsedi. “Ben seni ilkbahara taşırım,” dedi. “Ben hep yanındayım.”

Duygu defterine yazdı:  

Fazilet ilkbahar. Ben sonbahar. Ama yan yana yürürsek mevsim değişir.

O gece Duygu uyuyamadı. Fazilet yanına geldi. Elini tuttu. “Ben buradayım,” dedi. “Senin yanındayım.”

Duygu gözlerini kapattı. “Sen gül,” dedi. “Ben uyurum.”

Fazilet güldü. Sessizce. Ama içten. Duygu uyudu.

Sabah Duygu kahvaltıya indi. “Bugün kahve içmedim,” dedi. “Telefonla seni aramadım. Çünkü sesin hâlâ kulağımda.”

Fazilet gülümsedi. “Bugün mevsim değişti,” dedi. “Bugün sen biraz daha güçlüsün.”

Duygu defterine yazdı:  

Bugün aramadım. Çünkü Fazilet içimdeydi. Gökyüzü hâlâ gri. Ama ben... ben pencereyi açtım.

O gün Duygu pencereyi açtı. Dışarı baktı. Rüzgâr hâlâ sertti. Ama Fazilet’in sesi evin içinde yankılanıyordu. O kahkaha, Duygu’nun içindeki karanlığı biraz olsun aydınlatıyordu.

Duygu’nun iç sesi sustuğunda, Fazilet’in sesi yükseliyordu. Bu bir dengeydi. Bir ritimdi. Bir anneyle kızın arasında kurulan görünmez bir bağdı.

Duygu defterine son bir cümle yazdı o gün:  

Mevsim geçişi zor. Ama Fazilet sabırlı. Onlar izliyor olabilir. Ama annem sarılıyor.

Fazilet mutfakta şarkı söylüyordu. Duygu onu izliyordu. Gözleri doluydu. Ama bu sefer ağlamadı. Bu sefer sadece izledi. Ve defterini kapattı.

İlk kez bir cümleyi tamamlamıştı.  

08.12.2023  

Mesime Elif Ünalmış

 Search Description (English):  

As autumn arrives, a teenage girl struggles with emotional shifts and loneliness. Her mother’s voice becomes her anchor through seasonal depression. This chapter explores inner fragility, parental support, and the healing rhythm between mother and daughter.

 खोज विवरण (हिंदी):  

जैसे ही पतझड़ आता है, एक किशोरी भावनात्मक बदलाव और अकेलेपन से जूझती है। उसकी माँ की आवाज़ मौसमी अवसाद के बीच उसका सहारा बन जाती है। यह अध्याय आंतरिक संवेदनशीलता, माता-पिता के समर्थन और माँ-बेटी के बीच उपचारात्मक तालमेल को दर्शाता है।