Sevgiyle Bakan Hayat

 

Sevgiyle Bakan Hayat

Sevgi, anlamlı bir duyguyu ifade eder. Kimileri bu duyguyu cezaya dönüştürür; hatta daha da ileri gidip cana kıyanlar bile olur. Ancak sevgi, herkesin başından geçen bir duygu selidir. Burada bahsettiğim sevgi, yalnızca iki kişinin yaşadığı aşk değil; doğayı, insanları, hayvanları ve hayatın kendisini sevmektir. Hayatı bilinçli yaşamakla şekillenen bir sevgiden söz ediyorum. Ama bu kolay bir şey midir? Elbette değil. Sevgi emek ister; yüreğimize bir tohum ekeriz, onu yeşermesi için bekleriz. Sonra içimizde büyütür, ardından çevremizde gördüğümüz her şeye sevgiyle bakarak çoğaltırız.  

Sevgimizi doğru yerde kullandığımızda, istediğimiz sonucun karşılığını fazlasıyla alırız. Sevgi ve sabırla beslenen bir yürek, güzelliklerle taçlanırken çoğu insan kısa yolu, yani kötülüğü seçer. Bu yolda emek yoktur, sabır hiç yoktur. Şiddet vardır. Sevgi paylaştıkça çoğalırken, şiddet aynı ölçüde yoğunlaşır ve geri dönüşü olmayan yıkımlara sebep olur. İnsan hayatı kendine zindan eder ama çoğu zaman bu zindanı fark etmez bile. Çünkü içinde sevgi tohumu barındırmayan birine, zindanın kötü olduğunu nasıl anlatabilirsiniz?  

İyilik güzeldir, yaşatmak için yaşamak gerekir; yaşamak içinse emek vermek. Bir kelebeğin kozasından çıkmak için verdiği mücadeleyi düşünün. Kelebeğin ömrü yalnızca 24 saattir. Ancak o kısacık zaman dilimi bile kıymetlidir. Yaşamak için verdiği amansız mücadele, hayatın ne kadar değerli olduğunu gösterir. İnsan da aslında hayatı boyunca amansız bir mücadele verir. Kimileri bu mücadelede yanlış yolu seçerek kısa yoldan maddi varlıklarına yenisini eklemenin derdine düşer. Bu kişilerin yaşamın anlam dolu yolculuğuna uğramaya vakti olmaz. Ta ki bir gün tüm varlıklarını kaybedene kadar. Oysa kalbi iyilikle atan bir insan, hayatın anlamını, hayatın zorlu mücadeleleri içinde bulur. Sahip olduğu şeylerle mutlu olmayı öğrenir ve bu becerisini geliştirdikçe hayata tutunur.  

Gerçek sevgi, en karanlık anları bile aydınlatır. Bazen küçük bir ışık, koca bir karanlığı yok etmek için yeterlidir. Ama sevgiden nasibini almamış biri çoğu zaman kötü yolu seçer. Özellikle gençlerimiz, üzerimizde oynanan kötü oyunların kolay birer kurbanı olabiliyor. Bu teslimiyeti kolaylaştıran şey, genellikle sevgisiz bir aile ortamıdır. Zaman, ne yazık ki gerçek değerleri kaybetmemize neden oluyor. İnsanlar çıkarları doğrultusunda hareket ettikçe, bu karmaşık ilişkilerin büyüsüne kapılıyor ve gerçek değerlerin farkına varamıyor.  

Sevgi ve iyiliği kendimize ilke edinmek, hayatın amacını bulmamız için bir yol haritasıdır. Çünkü hayatın anlamını çıkar ilişkilerinde değil, kalpten gelen bir iyilikle buluruz.  

15.03.2025

Mesime Elif Ünalmış 

"Sevgiyle bakan bir göz, karanlığın en derinlerinde bile bir ışık bulur."