Onuncu Bölüm– İkna Etmek

 

Onuncu Bölüm– İkna Etmek  

Gargamel burunlu çirkin kadının evinde sessizlik vardı. Tahta zemin her adımda geçmişin çığlığı gibi inliyor, rüzgâr pencerelere değil, içerideki kırılgan sessizliğe çarpıyordu. Güven çaydanlıkta kaynayan suyun sesine kulak vermeye çalıştı; ne diyeceğini, nasıl yaklaşacağını içinde binlerce kez tartmıştı. Kadın yaşlıydı, ama gözleri hâlâ eskisi kadar sivri ve tetikteydi. Güven derin bir nefes alarak konuşmaya başladı.

Sesi sanki içerideki havaya dokundu: yavaşça, incitmeden. Önce kim olduğunu söyledi. Sonra o ağacı… o meyveyi… ardından gelen laneti… Ve çocuklarını… Bütün kardeşlerini… Sonra karısı Bahar’ı… karnındaki bebeği… Ve en sonunda onunla karşılaşmak için çıktığı bu yolculuğu anlattı.

Kadın bir süre onu süzdü. Ardından hiç beklenmedik bir çeviklikle ayağa fırladı. Gözleri alev gibi parladı. Güven’in kalbi göğsünde çırpındı, ama sakin kalmaya çalıştı. Yavaşça doğruldu, elleriyle kadının omzuna dokundu. “Lütfen… Sonuna kadar dinleyin beni,” dedi. Kadın durdu. Birkaç saniye geçmişin duvarı ile şimdi arasındaki kararsızlıkta sallandı. Ve sonra oturdu.

Güven anlatmaya devam etti. Gözyaşlarını saklamadan. Gargamel burunlu çirkin kadın ilk başta suskundu. Ama sonra gözlerinin kenarında bir damla titreşti. Ve ardından yaşlar usulca aktı. Güven sözlerini yumuşattı: “Sana hiç kimse sarılmamış olabilir. Ama ben seni suçlamıyorum. Hatta… sana yardım etmek istiyorum.”

Kadın başını eğdi. “Pişmanım,” dedi. “Ama bu zamana kadar kimseden sevgi görmedim. Ben de sevmeyi unuttum. Bu yüzden geri dönemedim. Ne gerek var diye düşündüm… Zaten sevilmeyecektim.”

Güven dizlerinin üzerine çökerek avuç içlerini yukarı çevirdi. “Sana sevgi değilse bile… huzur getirmek istiyorum. Lütfen... gel benimle. Zehirli ağacın yanına gidelim. Bedduanı geri al. Böylece… doğacak çocuğumun kalbinde karanlık değil, ışık büyüsün.”

Kadın bir anda kahkaha attı. Bu kahkaha neşeden değil; yılların acısını saran bir savunmaydı. Ama kahkahanın içinde kırık bir şey vardı. “Sen beni affettin. Ama ben kendimi affedemedim,” dedi. Güven başını kaldırdı. “Affetmek… bazen başkasının kalbine değil, kendi kalbinin kapısına mektup bırakmaktır. Sana yeni bir hayat sunuyorum. Yanında olacağım.”

Kadın sustu. Sessizlik bir süre sonra karara dönüştü. “Tamam,” dedi. “Hayatımın son anlarında iyilik yapmak istiyorum.” Güven ayağa fırladı. “Gerçekten mi?” Kadın küçük bir tebessümle başını salladı.

Ve ilk kez… biri ona sarıldı.

Kadın bir taş gibi dondu önce. Sonra yavaşça gevşedi. İçindeki tüm o karanlık, sanki o sarılmanın sıcaklığında çözülmeye başladı. “Bunu hiç yaşamamıştım,” dedi.

Güven onu koluna aldı. Gün ağarmadan eve vardılar. Bahar kapıyı açtığında yüzünde şaşkınlık vardı. “O mu?..” diye sordu. Güven sadece gülümsedi. Bahar sessizce eğilerek kadının ellerinden öptü. Kadın bir kez daha titredi. Bu evde… kırılmak yasak değildi. Bu evde… iyilik suç değildi.

O gece kadına en güzel yemekler hazırlandı. Çarşaflar güneşte kurutulmuş gibi kokuyordu. Sobada nar gibi kızaran kestaneler kabuklarını çatlatırken kadın pencereye bakıyordu. Sessizce, yıllar sonra ilk kez huzurla uyudu.

Sabah erkenden yola çıktılar. Üç kişi. Ama sanki üç kuşak: geçmiş, bugün ve doğacak gelecek. Zehirli ağacın önüne vardıklarında rüzgâr durmuştu. Ağaç titredi. Gargamel burunlu kadını görünce, köklerinden sanki bir fısıltı yayıldı: “Hoş geldin.”

Kadın bir süre ağaca baktı. Sonra ellerini kaldırdı.

“Sana ettiğim tüm bedduaları geri alıyorum,” dedi.  

“Bu dünyada kim varsa… affediyorum,” diye ekledi.

Ağaç birden sarsıldı. Tüm meyveler bir anda yere döküldü. Renkleri akıyor, toprağa karışıyor, sanki kirli bir geçmiş toprağın altında kayboluyordu. Derken ağaçtan bir ses geldi; uğultulu, tanıdık ama yepyeni: “Ben yeniden doğuyorum.”

Bir sis yükseldi. Ardından ışık. Bahar karnını tutarak nefesini tuttu. Bebek... ilk kez öyle güçlü tekme atmıştı ki, annesinin kalbi sevinçle çarpmıştı. Ağaç altın sarısına dönüştü. Dalları yukarı değil, her yöne açıldı: çünkü bu ağacın artık tek bir gölgesi değil, herkese vereceği bir ışığı vardı.

Ama kadın birden sendeledi. Güven onu tuttu. “Ne oldu?”

Kadın gülümsedi. “Bu benim sonum, oğlum.”

Güven ürperdi. “Hayır…”

“Bedduamı geri almak… bu dünyayla bağımı kesmek demekti. Ama artık korkmuyorum. Çünkü sen… bana huzuru tattırdın. Beni bu ağacın altına göm. Orası... benim gözyaşımın toprağı olsun.”

Kadının bedeni gözleri açıkken soldu. Elinde Güven’in eli. Dudaklarında bir tebessüm. Güven üzerine hırkasını örttü. Ve kadın, lanetin başladığı yere... iyiliğin mezarı değil, yeniden doğuşun tohumu olarak gömüldü.

Ağaç başını salladı. Dalları rüzgâr yokken kıpırdadı. Ve şöyle dedi:

“Artık hiçbir dileğin karşılıksız kalmayacak.”

Güven ve Bahar başlarını eğdiler. Minnetle. Çünkü bu yolculuk, sadece bir kadını değil… zamanın kırık kemiklerini iyileştirmişti.

 Mini Anket – Affın Kökünde Doğmak

1. Gargamel burunlu kadının “beni sevmeyecekler diye geri dönmedim” sözü sende ne hissettirdi?  

▫️ Toplumdan dışlanmanın en derin acısı, sevilmeye layık olmadığına inanmak  

▫️ Kötülüğün çoğu zaman sevgisizlikten doğduğunu fark ettim  

▫️ Hiçbir insan, sevgisiz büyümemeli

2. Zehirli ağacın ışığa dönüşmesini bir kelimeyle anlat desek, sen hangisini seçerdin?  

▫️ Kefaret  

▫️ Diriliş  

▫️ Arınma

3. Masalın bu bölümünde seni en çok etkileyen an hangisiydi?  

▫️ Güven’in kadına sarılması  

▫️ Kadının tek cümleyle dünyayı değiştirmesi  

▫️ Ağaçla birlikte doğanın da arınması  

💬 Yorumlara yaz:

Sen olsaydın kadına ne derdin?  

Ve bu bölüm sence affın bir öyküsü müydü, yoksa yeni bir hayatın tohumu mu?

09.07.2025

Yazan: Mesime Elif ÜNALMIŞ